610 LXXVI. CuRCixioNiDAE. - Ceuthorrhynchus. Poophagus. Tapinotus. Rhytidosomus. 



m Dekschilden zonder wit of geel beschubde vlek aan het schildje. 3e groep n 



Dekschilden met een mt of geel beschubde vlek aan het schildje. 4e groep q 



n De korreltjes of bultjes voor het uiteinde der dekschilden staan verspreid en ver- 

 oorzaken geenszins eene versmalde afronding aan het uiteinde o 



De korreltjes of bultjes voor het uiteinde der dekschilden zijn naar buiten meer 

 overdwars geplaatst en vormen, van boven gezien, aan den zij rand een stompen 

 hoek; daarachter valt de welving plotseling en steil af; de zijden der dekschilden zijn 

 minder afgerond, nagenoeg recht en tot aan den zwakken bultjeskam versmald. Bo- 

 venzijde donker, meestal iets vlekkig behaard; het boveneinde vanden top van de 

 zijstukken van den mesothorax, tusschen halsschild en dekschilden, geel beschubd. 

 Lengte 2—2 i mm obsoletus Germ. 



o Eene groote soort. De zijden der dekschilden en voor het uiteinde met krachtige bult- 

 jes bezet; de zijden der dekschilden en het uiteinde, tusschen de donkere fijne 

 beharing, met witachtige schubhaartjes vlekkig ingestrooid. Pygidium met eene 



korte langsgroef. Langte 4— 5 mm rusticus Gyll. 



Kleinere soorten. Slechts het uiteinde der dekschilden is gekorreld of met fijnere bult- 

 jes bezet; de zijden gewoon. Pygidium zonder langsgroef p 



p De middelgroef van het halsschild is diep en gelijkmatig ingedrukt. De soorten: 

 plcurosti£;nia I\Irsh. en Roberti GyU. 



De middelgroef van het halsschild is oppervlakkig en in het midden meestal onderbro- 

 ken. De soorten: griseus Bris. en carinatus Gyll. 



q Tenminste de middel- en achterdijen fijn getand. Bovenzijde van het lichaam 



tamelijk gelijkmatig dicht donker of bruin behaard r 



Alle dijen ongetand. Zie verder: C.N.II.690.76.42 cochleariae Gyll. 



r Pooten zwart. Zie verder: C.N.II.684 Sophiae Stev. 



Pooten zwart, tarsen roestrood, veelal ook de schenen bruin. Bovenzijde van het 

 lichaam, ruwer dan bij Sophiae, schubachtig behaard. Zie verder: C.N.II. 

 681.76.13 resedae Mrsh. 



Poophagus sisynibrii F. (C.N.II.691.77.1). Volgens Reitter ontwikkelen zich de larven in de 

 stengels van Xasturtiu m-soorten. Volgens Kleine is kevervraat waargenomen aan de 

 bladen van N a s t u r t i u m a m p h i b i u m R. Br. en S i s y m b r i u m o f f i c i n a 1 e L. 



P. Hopffgarteni Tourn. (araneipes Faust, Desbr.) (C.N.II. 691. noot .3). Volgens Reitier 

 werd deze merkwaardige soort ook bij Hamburg gevangen. Zwart, uiterst dicht okergeel beschubd. • 

 Schenen leemkleurig-geel, tarsen zwart. Lichaam dun en lang gestrekt, B a g o u s-achtig. Hals- 

 schild met diepe middelgroef. Pooten zeer lang, de tarsen ongeveer even lang als de schenen, 

 het klauwUd weinig korter dan de voorafgaande leedjes te zamen; het 3e tarslid korter dan het 

 2e. Klauwen lang, dun, uiteenstaande. Lengte 3| mm. Desbrochers rekende deze soort tot een 

 nieuw genus A c n e m i s c e 1 i s, dat hij tot de Hydronimini (= Bagoini) (zie : C'. X, 

 II, 554 noot 1) bracht. Hij onderscheidt dit van de andere genera van dezen tribus, doordat het 

 7e spriethd niet tegen de knots is aangedrukt, maar daarvan afstaat; ook ontbreekt de spoor 

 aan den biimen-scheentop en is het pygidium onbedekt. De soort noemde hij araneipes. 



Tapinotus scllatus F. (C.N.II.692.78.1). Volgens Kleine ook kever\Taat aan L y s i m a c h i a 

 punctata L. Deze soort is nog bij Loosduinen, Ommen, Denekamp, Oisterwijk op vele plaat- 

 sen in Gelderland en bij Weert en Meerssen gevangen. Bij een exemplaar (immatuur ?) uit Eerbeek 

 is het uiteinde van den snuit, en zijn de pooten geheel rood. 



Rhytidosomus Schönh. (C.X.II.692.79) is bij Reuter: Rhytidosoma Stephens. Kleine noemt voor 

 de soort: R. glohulus Herbst (dentipes Reitt.) (I.c.79.1) alleen P o p u 1 u s t r e m u 1 a L. als 

 voedselplant. Deze soort is nog bij Wijk-aan-Zee, Bergen-oji-Zoom en op meerdere plaatsen in 

 Limburg gevangen. De a. *ferrugineus Gerh. is geheel roodgeel en hard. 



R. f allax Otto. In de omstreken van Eutin (Holstein). Ook in de Rijnprov., op vochtige 

 boschweiden. Beide soorten zijn aldus te onderscheiden: 



Bovenzijde met fijne, korte, witte borstelhaartjes op de tusschenruimten, tusschen 

 de bultjes, in rijen bezet. Pooten donker, de tarsen roodbruin; de achterdijen aan 



de binnenzijde met een zeer klein tandje. Lengte 1| mm globulus Hrbst. 



Bovenzijde met donkerder, grauwe, nog kortere haartjes spaarzaam, op de tussclien- 

 ruimten der dekschilden, maar onduidelijk in eene rij geplaatst; bij oppervlakkige 

 beschouwing lijkt de bovenzijde nagenoeg kaal te zijn. Sprieten, schenen en tarsen 

 roestrood. Achterdijen zonder tandje. 11—2 mm fallax Otto. 



