LXXVI. CuRcuLioNiDAE. - Rhinoncüs. Amalus. Phytobiüs. 611 



Rhinonciis ') castor F. (C.N.II.693.80.1). Volgens Kleine op Oenanthe fistulosa L. 

 en R u m e X a c e t o s e 1 1 a L. Reitter noemt Polygonum, Oenanthe en Phel- 

 landrium; op vochtige terreinen. 



R. briiclioides Herbst (asperatus Gyll.. leucogaster Gyll.) (C.N.II.693.80.2). Reitter noemt de- 

 zelfde planten als voor castor, maar bovendien C h a e r o p h y 1 1 u m. Kleine noemt : 

 Oenanthe fistulosa L. en Phellandrium aquaticum L., waaraan kever- 

 vraat is waargenomen; de larven ontwikkelen zich in de stengels dezer planten. De kevers zouden, 

 wel 1 centimeter, kunnen opspringen. 



R. pericarpiiis Lin. (conjectus Gyll. var.) (C.N.II. 694. 80.3). Volgens Kleine leeft de larve in 

 Scrophularia nodosa L. en Ehrhardti Stev., de kevers op de bladen van R u- 

 m e X m a r i t i m u s L. en o b t u s i f o 1 i u s L. 



Reitter beschrijft in zijne Fauna Germanica V, 1916, eene nieuwe soort: R. sanguinipes, 

 uit Hannover, welke zich onderscheidt doordat het halsschild minder verbreed is, naar voren 

 sterk, eenigszins kegel voi'mig, versmald, met doorloopende, naar voren versmalde, middelgroef; 

 aan weerszijden, nabij de achterhoeken, met korrelige oneffenheden ^) en met een oppervlakkig, 

 schuin groefje, aan weerszijden, in het midden. Dekschilden meer rondachtig. Sprieten en pooten 

 helder rood. Bovenzijde overal matig dicht met witte haarschubjes bedekt. Onderzijde dicht 

 wit beschubd. Bij pericarpius is het halsschild sterk verbreed, met slechts eene korte 

 middelgroef aan de basis; dekschilden meer kogelvormig-eirond. Lengte 2 mm. Ofschoon Reitter 

 deze als opvallend beschouwt, vindt Hubenthal de tegenstelling met j) erica rpius niet dui- 

 delijk, daar bij laatstgenoemde soort ook exemplaren met doorloopende middelgroef op het hals- 

 schild, een slechts weinig ontwikkeld vlekje ^) op het schildje en lichter roode pooten bekend zijn. 

 M. i. is de bemerking van Hvbenthal juist, daar R. pericarpius, wat vorm, lengte en 

 sculptuur van het halsschild en kleur der pooten betreffen, nog al veranderlijk is; een exemplaar 

 uit Vianen beantwoordt aan de beschrijving van sanguinipes, maar bezit ik ook over- 

 gangsvormen tot den typischen pericarpius. 



R. inconspectus Hrbst. (gramineus Bedel) (C.N.II. 694. 80.4). Volgens Kleine ook op R u m e x 

 h y d r o 1 a p a t h u m Huds. Volgens L. von Heyden onder rietgrassen (Care x). Volgens 

 Urban leeft de larve in de kruipende wortels van Polygonum amphibium L. var. 

 terrestre Leers. Deze soort en ook de volgende zouden, volgens Urban, opspringen, wat toch 

 meer een omdraaien is. 



R. guttalis Grav. (subfasciatus Gyll., ? perpendicularis Reich) (C.N.II.694.80.5) moet heeten: 

 perpendicularis Reich (guttalis Grav., subfasciatus Gyll.). Exemplaren bij welke de pooten geheel 

 rood zijn, behooren tot a. rufofcmoratus Schultze; bij Valkenburg (Limb.); volgens 

 Kleine leeft de larve op Lythrum salicai'ia L., Polygonum aviculare L. 

 en Helosciadium nodiflorum Koch. 



Amalus haeinorrhous Herbst (scortillum Hrbst.) (C.N.II. 694.81.1). Volgens Kleine en Reitter 

 op Calluna vulgaris Salisb., wat minder goed samengaat met de vermelding, door 

 Reitter, „auf feuchten Wiesen u. in Flussauen"; Volgens L. von Heyden op Erica. 



Phytobiüs comari Hrbst. (C.N.II.695.82.1). Volgens Kleine op Comarum palustre L. 

 De grondkleur bij deze soort is zwart, met witte schubvlekjes. 



P. canaliciilatus Fahrs. (notuia Thoms., nee Germ.) (C.N.II.695.82.2) is nog bij Veenendaal, 

 Ruurlo, Leeuwen, Druten, Ankeveen, Bergen- op-Zoom en Spaubeek (Limb.) gevangen. 



P. muricatus Ch. Bris. (granatus Ths., Seidl. ; spurius Rey) (C.N.II.696). Volgens Reitter 

 is deze soort moeiehjk van granatus Gyll. (Brisouti Seidl.) (l.c.) te onderscheiden: 

 Dekschilden op de bovenzijde met dikkere schubjes, duidelijk witachtig gemarmerd; 

 de bultjes op de tusschenruimten groot, ook de tweede tusschenruimte van achteren 

 met enkele, van terzijde gezien, merkbare korrels; de witte vlek aan het uiteinde 

 van. den naad onduideHjk. Klauwen aan de basis met een zeer klein tandje. Lengte 



2—2^ mm. Vroegere opgaven (1875) uit Nederland waren onjuist 



(Brisouti Seidl.) granatus Gyll. 



') Reitier. Uebersicht der mir bekannten Alten der Coleopteren-Gattung Rhinoncüs Steph. aus 

 Europa und den angrenzenden Landern, in: Wien. Ent. Zeit. XIV 1895. 



*) Reitier voegt er bij: „aber ohne normalen SHöclier", wat toch ook een kenmerk van pericar- 

 pius is, want zegt hij in de tabel bij 1' „Hsch. an den S. ohne Hoeker". 



') Dat de bovenzijde overal matig dicht met witte haarschubjes bedekt is, wil nog niet zeggen dat het 

 witte scutellaire vlekje totaal ontbreekt; dit is bij pericarpius dan eens grooter, dan eens kleiner. 



