620 LXXVI. CURCULIONIDAE. - OXYSTOMA. ApION. 



in het voorste derde gedeelte plotseling versmald, en tot aan den top dicht bestippeld; bij het 

 $ reeds in de voorhelft jjlotseling versmald en daar slechts half zoo breed. Bij s u b u 1 a t u m 

 is de snuit dunner, van onderen rechtlijnig, naar voren geleideUjk versmald; bij het (^ kort, tot 

 naar voren dicht bestippeld, dof, van terzijde gezien, kegelvormig toegespitst; bij het $ lang en 

 slank, geleidelijk priemvormig uitgetrokken; deze laatste soort werd nog bij Ommen, Juni en 

 op vele plaatsen in Zuid-Limburg gevangen. 



Apion Herbst (=Oxy stoma Duméril, Bedel) (C.N.II.712.94) i). 



Bij nauwkeurig onderzoek ziet men, zelfs bij echte A p i o n's, zooals b.v. f r u m e n t a r i u m 

 L. aan het 3e knotslid der sprieten een duidelijken naad, zoodat dit eindlid ongetwijfeld moet 

 beschouwd worden als te zijn gevormd uit de versmelting van twee leedjes, wat overigens bij 

 onderzoek aan de pop bewezen wordt. De sprieten zijn dus bij enkele soorten 12-ledig, toch zijn 

 het echte A p i o n's. In de pop, waar nog geen scherpe scheiding bestaat tusschen funiculus, 

 scapus en knots, zijn 12, nagenoeg gelijke, parelsnoerachtige leedjes duidelijk van elkaar gescheiden. 



Het meest bewoond door A p i o n's is de fam. der Papilionaceeön (Leguminosen), 

 zoowel in Europa als in de tropen. Hier zijn het hoofdzakelijk de zaden die den larven tot voedsel 

 dienen ; zeldzamer de stengels, waarvan de buitenste weefsels of het merg verteerd worden, slechts 

 zelden het blad weefsel (waarbij galachtige woekeringen veroorzaakt worden). 



Een veel geringer aantal leeft op M a 1 v a e e e ë n, waarvan het meest de zaden tot voedsel 

 dienen, maar ook wel het merg der stengels en de wortels voedsel verschaffen. 



Dan C o m p o s i t e n, waarvan meestal het parenchymateuse weefsel van den stengel ge- 

 nuttigd wordt, doch ook de algemeene bloembodem der hoofdjes van bepaalde C e n t a u r e a-, 

 M a t r i c a r i a- en ook C a r d u u s- soorten tot voedsel en plaats van ontwikkehng dient. 



Dan komen in aanmerking de Polygonaceeën (in Europa: R u m e x), nl. de beide 

 groepen : Erythrapion en Per apion, vooral de eerste groep, uitsluitend bewoners 

 dezer planten; de E r y t h r a p i o n-soorten bewonen meestal de onderste deelen der plant, 

 als de wortel, zeldzamer de bladen, waar zij blaas vormige aanzwellingen veroorzaken, terwijl bij 

 bepaalde P e r a p i o n-soorten meer de bovenste deelen van den hoofdstengel en de bij stengels, 

 zelfs ook de bladstelen, tot plaats van ontwikkeling dienen; uitgesloten schijnen hier de zaden 

 te zijn. 



De vertegenwoordigers van andere jilantenfamiliën zijn weinig bezocht. Hiertoe worden gerekend 

 in de eerste plaats de L a b i a t e n, waartoe vooral gerekend worden de vertegenwoordigers van 

 het sub-genus C a t a p i o n, die zich meestal in de stengels en worteldeelen ontwikkelen. -). 

 Dan heeft men de fam. Hypericineeën (waarop de soorten A. brevirostre Hrbst. 

 en s i m u m Germ. leven), de Urticaceeën (Taeniapion urticarium Hrbst.), 

 de Cistaceeën (op Helianthemum: Phrissotrichum rugicolle Germ., 

 Perapion aciculare Germ.) '). Op Euphorbiaceeën (Mercurialis: Tae- 

 napion pallipes Kirby en s e m i v i 1 1 a t u ni Gyll.) '). Op Plumbaginaceeën 

 (Statica limonium L. : A. limonii Kirby). Op Salicineeën leeft A. m i n i- 

 m u m Hrbst., volgens verschillende auteurs aan S a 1 i x-soorten in X e m a t u s-gallen, daar- 

 door een half parasitisch leven, wat echter H. Wagner nimmer heeft waargenomen. De A p i o- 

 n i d e n hebben een zeer groot aantal \TJanden onder de H y m e n o p t e r e n, vooral C h a 1- 

 c i d e n, die het A p i o n- broedsel op schrikbarende wijze opdunnen. 



Apion V a r i e g a t u m Wencker (bicolor Gredl.) (C.N. 11.71 3 noot 2). De larve van deze soort 

 leeft in den hoofdstengel van V i s c u m album L. Zij werd in Duitschland (o.a. in de Mark 

 Brandenburg )van gras, in de nabijheid van met V i s c u m bezette dennen, gesleept. 



A. conipactuiii Desbr. (genistae Redt., Wenck., Seidl., Bach., nee Kirby) (C.X.II.714.94.2). 

 Vroegere opgaven (1887 en 1893) van A. genistae Kirby (l.c. 714 noot 2) uit Nederland, doelen 

 op c o m p a c t u m. Volgens H. Wagner op Genista tinctoria L. en anglica L. ^) 



A. genistae Kirby (bivittatum Gerst., funiculare Muls.) (C.N.II.714 noot 2). Kleine noemt 

 als voedselplanten : Genista germanica L. en pilosa L. en Sarothamnus 



') In C.N. II. 71:5, op regel 14 v.o. achter „Lichaam" bijvoegen: „zwart". 



') De soorten van het, niet in ons gebied vertegenwoordigde, sub. -gen. O n y o h a p i o n, leven op 

 T a in a r i e a e e e ë n. 



') In Zuid-Europa nog meerdere soorten, o.a. ook op C i s t u s. 



*) Op V m b e 1 1 i f e r e n leven eenige Noordamcrilvaansche soorten. Op Rutacceën (Ruta 

 g r a v c o 1 e u s L. ) Apion c a n d i d u m Wenck. 



') i5ij a. * alboj axciatum H. Wagn. zijn de sprieten en pooten geheel zwart, ook is de grondkleur der bo- 

 venzijde donker olijf bruin; de witte langsbanden op de dekschilden komen daardoor veel sterker uit, 

 waardoor deze al>. eenige overeenkomst met A. f u s c i r o s t r e vertoont. A. E p p e 1 s h e i m i 

 Desbr. (nee Faust) ( =^ incxpectum Wagn. cniend.) (uit Neder-Oosteurijk) is geen soort, maar volgens //. 

 Wagner een biologisch ras van c o m p a e t u m, dat zicti alleen onderscheidt, doordat bij het ? de 

 snuit langer is. Dit ras leeft op Cytisus sagittalis Koch. 



