LXXVI. CuRCDLioNiDAE. - Apion. 629 



A. violaccum Kirby (cyaneum Oliv.) (C.N.II.728.94.62). Bij a. a I p i n ii iii Wenck. is het 

 lichaam kleiner en het halsschild spaarzamer en fijner bestippeld; ik bezit een dergelijk exemplaar 

 uit Rijswijk, Mei. Bij a. *harcyniae Hubenthal zijn de dekschilden bronzig, olijfgroen, met een 

 overgang tot geelkoperglanzig of tot violet (in den Harz). Kleine noemt als voedselplanten: 

 Rumex acetosa L., j^atientia L., crispus L., conglomerata Murr. en 

 o b t u s i f o 1 i u s L. De ontwikkeling is door Laboulbène ^), Perris en Kaltenhuch beschreven. 



A. aciculare Germ. (pulcliellum Mill.) (C.N.II.728). De ontwikkeling is door Perris be- 

 schreven. Kleine noemt ook Helianthemum guttatum L. als voedselplant. 



A. rugicolle Germ. (setiferum Gyll., hirsutum Villa). In België bij Molignée,Yvoir, Torgny en 

 Montaigle, Juni, op Helianthemum v u 1 g a r e Gaertn.. (Zie: C.X.II.728 noot 2). Hals- 

 schild naar voren sterker versmald dan naar de basis, ongeveer even lang als breed. Dekschilden 

 kort-ovaal, in het midden het breedst, de tusschenruimten der langsstrepen niet breeder dan dezen. 

 Lengte 3 mm. Over de ontwikkeling berichten Perris en Kaltenbach. 



A. scdi Germ. (tenellum Sahlb., interstitiale Bohem, tumidicolle Bach, medianum Thoms. ) 

 (C.X.II.729.94..58). Volgens H. Wac/ner op P o 1 y g o n a c e e ë n. L. von Heyclen noemt ook 

 Sedum reflexum L., album L. en p u r p u r e u m LK., waarop deze soort leeft; ook 

 op Rumex acetosella L. De ontwikkeling is door Buddeberg beschreven. 



A. siuiuin Germ. (C.X.II. 729.94.56). De ontwikkehng door FrauenfeM. Volgens Reitter ook op 

 Astragalus glycyj)hyllus L. Volgens Kleine de kever ook in de bloemen van C o r- 

 nus sanguinea L. en op Sedum? 



A. brevirostre Herbst (interstitiale Bohem., pedicellare Ths.) (C.X.II.729). In België bij 

 Rosières, Verrewinckel en Payenne. Kleine vermeldt de larven in de stengels van Hypericum 

 p e r f o r a t u m L. en hirsutum L., de kevers op de bladen. 



A. curtirostre Germ. (humile Germ., brevirostre Kirby, plebejum Steph., sedi Gyll., aquilinum 

 Boh., tenellum Sahlb., medianum Thoms.) (C.X.II.729.94..57). De ontwikkeling is door Perris en 

 Rübsaamen beschreven. Volgens Kleine ook op Rumex acetosella L. en T e u c r i u m 

 s c o r o d o n i a L., de larve in aanzwellingen op de bladsteel en hoofdnerf. 



A. luiniatuiii Germ. (frumentarium F., Kirby) (C.X.II.729.94.64). Volgens Reitter ook op R u- 

 mex conglomeratus Muir.. volgens Kleine ook op Rumex o b t u s i f o 1 i u s L. en 

 crispus L. ;de larve in de wortels. De ontwikkeling is nog door H. Wagner besckreven. 



A. criieutatum Walton (C.X.II.7.30.94.65). Op Rumex acetosella L. Kleine en H. Wagner 

 noemen ook O x a 1 i s, waarop de kever zou leven. Volgens H. Wagner'^) behooren A. fru- 

 mentarium en cruentatum tot eene en dezelfde soort gerekend te worden Hij vond 

 alle tusschen vormen ; het verschil der penes, zoowel bij den volkomen typischen f r u m e n t a- 

 r i u m, alsook bij c r u e n t a t u m, van eene en dezelfde \4ndplaats, is uiterst gering. Bij vor- 

 men die, wat de sculptuur van kop en halsschild aangaat, een tusschenvorm van beiden zijn, nadert 

 de penis dan eens meer tot dien van eerstgenoemde, dan eens meer tot dien van cruentatum, 

 of staat geheel in het midden. A. sanguineum de Geer daarentegen is zeer van de twee ge- 

 noemde soorten onderscheiden, ook is hier de penisvorm zeer constant. 



A. fruuientariuin Payk. (haematodes Kirby) (C.X.II. 730.94. 67). De ontwikkeling is door La- 

 boulbène en Schlechtendal beschreven. De larve leeft ook op Rumex acetosa L., crispus 

 L. en obtusifolius L., waar zij de bladen doorvreet; de kever, volgens Kleine, ook op 

 Teucrium scorodonia L.,op distels en Calluna vulgaris Salisb. 



De indeeling van het genus Apion Hrbst. in sub-genera ^), naar Reitter's „Fauna Germanica" is 

 als volgt: 



1 Dekschilden met opgerichte borstelharen bezet, welke op de vlakke tusschenruimten 



') T. de Stefani-Peres (Nota biologica svdV Apion violaceum Kirby, in: Natural. Sicil. 1905) 

 vond de door Laboulbène beschrevene larve, op Sicilië, als oorzaak van kleine, onregelmatige, spoel- 

 vormige aanzwellingen of verhevenheden, langs den stengel en der takken van een R u m e x-soort 

 (p u 1 c h e r L.). 



^) //. Waf/ner, „Ist Apion cruentatum Walton von A. frumentarium Payk. specifisch 

 zu trennen ?; in: Dr. K. Daniel und Dr. J. Daniel, München. Koleopt. Zeits. III 1906 — 1908. 



') Bij alle hier volgende A p i o n-subgenera zijn de klauwen meestal aan de basis getand; bij het niet 

 in ons gebied vertegenwoordigde sub-gen. Onycli apion Schilskj- (t a m a r i c i s Gyll.) zijn zij lang 

 en ongetand. 



