LXXVI. CURCULIONIDAE. - ApION. - LXXVII. SCOLYTIDAE. 635 



s Het gladde geledingsvlak van den schedel reikt tot nabij de oogen. Zwart; dek- 

 schilden blauwachtig, fijn wi tachtig behaard. Sprietwortel roestrood. Voorhoofd 



tusschen de oogen dicht gestreept p a v i d u m Germ. 



Het gladde geledingsvlak van den schedel is ook bij de normale houding van den 

 kop van boven niet zichtbaar. Schedel tot aan den voorrand van het halsschild 

 dicht bestippeld. De geheele oppervlakte is blauw- of groenachtig, dicht en fijn 

 wit of grauwwit behaard / 



/ Beharing zeer kort en fijn, de grondkleur daardoor zeer weinig gewijzigd. Zwart, 

 dekschilden groenachtig of zwartblauw. Halsschild zeer dicht en fijn bestippeld. 



Lengte 2i— 3 mm Curtisi Steph. 



Beharing der bovenzijde duidehjk langer en veel dichter, wit, de grondkleur daar- 

 door eenigszins bedekkend. Halsschild fijn bestippeld, met van voren afgekorte 

 middellijn. Voorhoofd breed. Dekschilden kort, omgekeerd eirond; groenachtig 

 of, evenals de rest van de bovenzijde, blauwachtig-groen. Lengte 2^ —bijna 2f mm. . 



j u n i p e r i Boh. 



u Lichaam langwerpig; zwart, dekschilden bronsglanzig. Bovenzijde kort en fijn-, bij 

 het (J de zijden van den kop van onderen en de onderzijde van het lichaam dichter 

 en veel meer wit behaard; de zijden van meso- en nietathorax breed en dichter wit 



behaard. Zie verder: C.N.II.725.94.49 siniile Kirby. 



Zwart, dof; fijn wit behaard v 



V Sprieten bij het cJ geheel geel, bij het $ naar het uiteinde zwart. Schedel achter 

 de oogen glad. Halsschild bestippeld, met krachtige middellijn. Dekschilden tame- 

 lijk kort, omgekeerd-eirond. Snuit dun; bij het (^ niet dikker, maar korter. Zie ver- 

 der: C.N.II.725.94.40 ervi Kkby. 



Zwart, dof, grauw toeschijnende. Sprieten donker, hoogstens de basis van den 

 scapus rood. Schedel kort, bestippeld. Halsschild dicht bestippeld, met duidelijke 

 middellijn. Dekschilden omgekeerd-eirond. Snuit iets gebogen. Lengte 2| — 3 mm. . 



melancholicum Wenck. 



LXXVII. Familie SCOLYTIDAE (Bostrychidae auct. (C.N.II.730)) i). 



Terwijl Reitter '-) in 1913 deze familie nog Scolytidae noemde, gebruikt hij in zijne 

 Fauna Germanica V. 1916, in navolging van Hagedorn •*), den naam Ipidae. 



Bij de in het hout van boomen levende soorten, d. z. de X y 1 e b o r i n i en P 1 a t y p i n i, 

 wier jonge larven van „ambrosia" (C.N.II.734) leven, verlaten de (J^J dezer houtboorders zelden 

 de broedgangen, waardoor het zeldzame voorkomen verklaard wordt. Van meerdere soorten, 

 in Nederland bekend, zijn de ,^^ bij ons nog niet waargenomen. 



De ambrosia, d.z. fungi die in de houtgangen groeien, staan niet direct in verband met het 

 leven der voedselboomen, maar worden overgebracht door kevers, die, als b.v. X y 1 e b o r u s 

 Saxeseni Ratz., zoowel in loof- alsook in naaldhout leven en bij welke de moederkever (die 

 alleen gevleugeld is) de sporen der fungi in de nieuw aangelegde gangen overbrengt. Eenige 

 soorten enten die fungi als 't ware op een kweekbed van houtboormeel en larvenmest, waarmede 

 zich dan de larven voeden; de kevers gaan ten gronde, wanneer die fungi (ambrosia) niet gedijen 

 of wanneer integendeel de ontwikkeling ervan zoo geweldig is, dat de kevers door den over- 

 vloed verstikken. 



De, in de tropen, in suikerriet levende Xyleborus perforans Woll., zou ook wel 

 waargenomen zijn in de duigen van wijn- en biervaten, waar alcohohsche gistüig plaats vindt. 



') Zie: E. A. Lövendal. De Danske Barkbiller (Scolytidae et Platj-podidae danicae), 

 Kjöbenhavn 1S9S. 



Rudolf Trédl, Nahrtmgpspflanzen und Verbreitungsgebiete der Borkenkiifer Europa's; in: Entomol. 

 Blatter III, 1907. 



O. Fuchs, Ueber die Fortpflanzungsverhaltnisse der rindenbrütenden Borkenkafer, München 1907, 

 Verlag Ernst Reinhardt. 



R. Kleine, Die eiiropiiischen Borkenkafer und Ihre Nahrungspflanzen in statisch-biologischer Be- 

 leuchtung; in: Berliu. Entom. Zeits. LUI 1908. 



Die europaischen Borkenkiifer und ihre Feinde aus den Ordnungen der Coleopteren und Hymeno- 



pteren; in: Entom. Blatter 1908 — 1909. 



Der Stridulationsapparat der Ipidae I. IG Jahrg. Ent. BI. 1920 Heft 10—12 en II, 17 



Jahrg. 1921 Heft 1—3. 



Prof. Dr. Otto Nüsslin, Pliylogenie und System der Borkenkafer (Mit Abbüdungen), in: Zeitschrift für 

 wissenschaftliche Insekten-biologie. Band VII 1911; Fortsetzung: Band VIII 1912. 



C. Lindemann, Vergleich. Anatom. Untersuchung über das miinnl. Begattungsglied der Borkenkiifer. 

 Moscou 1875. 



-) Edvi. Reitter. Bestimm.-Tab. der Borkenkiifer (Scolytidae) aus Europa und den angrenzen- 

 den Liiudern, 2e Aufl., in: Wien. Entom. Zeit. Jahrg. XXXII, Beiheft, Wien 1913. 



^) M. Haoedorn. Ipidae. Coleopterorum Catalogus in: Junk-Schenkling, Pars. 4. 1910. 



Ipidae 1910, CXI, in P. Wytsman Genera Insectorum. 



