636 LXXVII. SCOLYTIDAE. - SCOLYTUS. 



Soorten, die in de schors of bast leven van kwijnende boomen, of , bij gebrek hieraan, gezonde 

 stammen aantasten, worden door middel van „vangboomen" gelokt, d. w. z. dat enkele gezonde, 

 staande boomen in een bosch geveld worden en aan zwermen schorskevers worden blootgesteld. 

 Xadat het broedsel ontwikkeld is worden de vangboomen ontschorst en de geheele bast verbrand. 



Volgens Kleine is uitsluitende monophagie even zeldzaam als jjolyphagie; regel is dat een, 

 zelden twee voedingspl anten met voorliefde worden aangetast en als eigenlijke hoofd- 

 voedselplanten kunnen geduid worden, terwjl andere vermelde planten-soorten slechts bij uit- 

 zondering, veelal slechts uit nood, aangetast worden. Hij spreekt dus van de hoofdvoed- 

 selplant en de gelegen heidsplant, een onderscheid dat bij de S c o 1 y t i d e n 

 gemakkelijker kan uitgemaakt worden dan b.v. bij de op kleinere planten uitwendig levende 

 soorten, zooals H a 1 t i c i d e n, die veelal hare voedselplanten verlaten. 



Reitter (Faun. Germ.V) verdeelt de Ipidae in drie sub-families en deze weder in tribus en groepen. 

 De Platypidae, welke bij mij en bij H. Strohmeyer ^), maar ook bij Reitter in zijne Bestimm. 

 Tab. 191.3 (als Platypodidae) eene afzonderlijke familie vormen, worden in Reitier^s 

 Fauna Germ. als sub-fam. Platypinae van de Ipidae beschouwd, maar zegt hij in een 

 noot (op blz. 269) : ,,Ich bin geneigt, die Platypinae als eine besondere Familie aufzufassen", 

 wat ook aan mij het meest rationeel voorkomt. 



De Ipidae (S c o 1 y t i d a e) worden nu in twee sub-familiën, Scolytinac en Ipinae (Tomi- 

 cinae) verdeeld; de kenmerken der Scolytinae zijn die van den, in C.N.II.735 tabel bij 1 

 eerste alinea, genoemden, tribus S c o 1 y t i n i, terwijl die van de Ipinae in de tabel (l.c.) 

 bij I, tweede alinea, zijn aangegeven. 



Scolytus miiltistriatiis Marsh, (flavicornis Chevrol.) (C.N.II.739.1.7). Volgens Reitter ook bij 

 uitzondering op Prunus d o m e s t i c a L. en P o p u I u s t r e m u 1 a L. De soorten van 

 het genus Scolytus leven monogaam achter de schors van harde loof boomen. 



S. Ratzcbiirgi Janson (destructor Ratz., Thoms., non Oliv.; scolytes Payk.) =) (C.X.II.7.39.1.1). 

 Volgens Reitter komt deze soort zeldzamer voor op Bet u la pubescens Ehrh. dan op de 

 gewone berk (B. verrucosa Ehrh., = a 1 b a L.). Zij werd in aantal gevangen bij Bosch en- 

 Duin en de Bilt, Juni; ook bij Voorst, Zutphen en Valkenburg (Limb.); het voorkomen in Zuid- 

 Holland is twijfelachtig ^). 



S. Geoffroyi Goeze (destructor Oliv., scolytus F., Ratzeburgi Thoms.) (C.X.II.740.1.2) moet 

 heeten: scolytus F. (Geoffroyi Goeze, destructor Oliv., Ratzeburgi Thoms., sulcifrons Rey). 

 Volgens Reitter op U 1 m u s e f f u s a Willd., ca m pest ris L. en montana With., 

 bij uitzondering ook op Populus nigra L., Salix, Fraxinus excelsior L. en Car- 

 pinus bet u lus L. Bij het (^ bevinden zich aan den voorrand van den clypeus twee, niet 

 ver uiteen staande, bultjes. 



S. 1 a e v i s Chap. In Xoorwegen, Frankrijk, Zuid-Duitschland enz. Op U 1 m u s m o n- 

 t a n a With. en e f f u s a Willd. (beiden bij ons aangeplant), Quercus pedunculata 

 Ehrh., Tilia parvifolia Ehrh. en F a g u s s i 1 v a t i c a L. De vraatfiguur gelijkt op 

 die van mali Bechst. (p r u n i Ratzeb.); het begin van de moedergang is steelvormig; de 

 larvengangen zijn zeer fijn en dicht opeen geplaatst, waarvan het begin in de bast ligt, ter^vTJl de 

 poppenholten zich in het hout bevinden. Deze soort is, evenals p y g m a e u s F., het naast ver- 

 want aan Ratzeburgi Janson, maar beiden zijn kleiner, veelal zeer klein, slechts het 4e 

 sterniet bij het (^ met een bultje in het midden van den toprand. Het eerste sterniet valt, in beide 

 seksen, loodrecht af. 



S. Loevendali Eggers. Eene aan 1 a e v i s verwante soort, welke in Denemarken (bij 

 Kopenhagen en op de Oostkust van Jutland) ontdekt is en waarschijnlijk op elzen, maar ook op 

 iepen en eiken gevonden is. 



Beide soorten, benevens pygmaeus F., onderscheiden zich aldus: 



Dekschilden met fijne, veelal echter krachtiger stippellijnen, de tusschenruimten slechts 

 met eene zeer fijne stippelrij (waarvan de stippels wijder uiteen staan), die altijd 

 slechts half zoo sterk is als de stippels in de langslijnen; nabij het schildje is de naad- 

 streejj vrij lang en diep ingedrukt. Zwart, veelal met roodbruine dekschilden of 

 roodbruine schouderbuil. Schedel met eene korte middelgroef, bij het ,^ dichter en kort 

 behaard, bij het $ nagenoeg kaal. Lengte 3J— 4i mm laevis Chap. 



') H. Strohmeyer, Colcopterorum Catalogus (Junk-Schenkling), Pars 44, Platypodidae 1912. 



') Zie: R. Seholz, Der Tonapparat von Scolytus Ratzeburgi (Ins. Börse 1905); zie ook: 

 München. Kol. Zoit. III 1«0G— 1908. 



liiid. Trédel, Aus dem Leben des Birkensplint-Kiifers Scolytus Ratzeburgi Jans. (E c- 

 coptogaster destructor Itatz.); in : Entoni. Bliitter 1915. 



') Snellen van Vollenhoven noemde in zijne Lijst 1870 de vernieler van vele icpcnboomen bij Rotter- 

 dam en Voorst. S. destructor Oliv. (= Ratzeburgi Janson), dit zou moeten zijn = Rat- 

 zeburgi Thoms., daar Ratze burgi Janson de groote berkensplintkever is. 



