638 LXXVII. ScoLYTiDAE. - Phthorophloeus. Phloeosinus. Hylesintjs. Leperisinus. 



Plithorophloeiis spinulosiis Rey (rhododactylus Chap. et auct.. nee Mrsh. ; Chapuisi Blandford, 

 Perrisi Guilleb., spinosulus Guilleb., Elzearius crenatus Guilleb.) (C.N.II.742.3.1). Volgens 

 R. Simmel (Zur Lebensweise des Plithoroph loens spinulosus Rey; in: Entom. 

 Blatter 12 Jahig. 1916) zijn het (in Krain) de, door gebrek aan licht, afstervende onderste takken 

 van oude randsparren waarin deze soort gaarne huist. Dat wil niet zeggen dat de kever alleen de 

 onderste takken van sparrenstanimen tot broedplaats opzoekt, alle afstervende takken zijn 

 daarvoor geschikt. Met deze soort komt aldaar in gezelschap voor :Xylechinus pilosus 

 Ratzeb. en ook bevinden zich daar de vraatsporen van Anthaxia quadripunctata 

 L. Voor het boschwezen, wat bepaaldelijk schade aangaat, is Phth. spinulosus niet van 

 beteekenis. Reiüer rekent de beide laatst genoemde genera tot eene groep Phloeotribina 

 (waartoe ook het Zui;l-Europeesche genus Phloeotribus Latr.) en het hierna volgende 

 genus Phloeosinus Chap. tot eene groep Phloeosinina van den tribus H y 1 e s i- 

 n i n i. Beide groepen en nog eene derde van genoemden tribus onderscheiden zich aldus : 



1 Sprietknots 3-ledig, de leedjes van elkaar gescheiden en zijdelings op elkaar ingeplant 



Phloeotribina. 

 Sprietknots kompakt, 4-ledig, slechts door 3 naden geringd 2 



2 Oogen aan den voorrand diep ingesneden. Halsschild dicht bestippeld, zonder kor- 

 reltjes of bultjes. Afbellend uiteinde der dekschilden bij het ^ met kamachtige langs- 



rijen van bultjes Phloeosinina. 



Oogen niet ingesneden. Afbellend uiteinde der dekschilden in beide seksen gelijk 

 gevormd, gewoon H y 1 e s i n i n a ^), 



Phloeosinus thujae Perris (juniperi Nördling., Doebn. ; impressus Rey.) (C.X.II.742). In 

 geheel Middel- Europa gevonden. In de gangen van deze soort leeft Laemophloeus juni- 

 peri Grouv., welke jacht maakt op hare larven. 



Hylesiniis crenatus F. (C.N.II.743.4.1). Volgens Reuter bij uitzondering ook op eiken en seringen. 



H. oleiperda F. (scaber Marsh., suturalis Redt., Esau Gredl. ; bij Hagedorn ook = toranioDan- 

 thoine) (C.B.II.744.4.2) heet bij Reuter: toranio Bernard (oleiperda F., Esau Gredl.). Het voor- 

 hoofd is bij het ^ concaaf, bij het 9 gewelfd. Bij het o is de tweede tusschenruimte op de dek- 

 schilden nagenoeg kaal en glanzig; bij het $ normaal, evenals alle andere tusschenruimten, met 

 eene ruwe sculptuur'. 



H. fraxini Panz. (varius F., Bedel) (C.N.II.744.4.3) wordt door Reifter tot een nieuw genus 

 Leperisinus gebracht, dat zich van Hylesinus aldus onderscheidt: 



Lichaam behaard, veelal nagenoeg kaal, onbeschubd. Dekschilden langs de zijden in de 

 lengte gegroefd. Voorrand van het halsschild naar onderen, als een scherpen kant, tot 

 aan de voorcoxae reikende, tusschen deze kanten met eene, scherp begrensde, uitholling 

 welke voor de buiging van den kop dient. De eerste twee sterniten groot, het eerste 

 aan weerszijden met bochtigen rand, het 2e langer dan de volgende twee te zamen. Tar- 



sale groef der voorschenen kort, slechts tot den top beperkt Hylesinus F. 



Lichaam beschubd. Dekschilden ook aan de zijden met fijne langsstrepen. De eerste 

 twee sterniten recht afgesneden, het 2e veel korter dan de volgende twee te zamen. 

 De tarsale groef der voorschenen lang, ten minste het midden der schenen bereikende . 



Leperisinus Reitt, 

 De soort fraxini leeft, volgens Reitt er, ook wel in Ju glans nigra L., Quercus 

 pedunculata Ehrh. en P i r u s malus L. i/. Wichmann '-) zag in het begin van Juli, 

 dat in een esch, waar de gangen reeds eene lengte van 3 — 4 cm. hadden bereikt, bij het intreden 

 van koel weder, drie dagen daarna alle boorgaten met eigenaardige dekseltjes gesloten waren, 

 bestaande uit boormeel en uitwerpselen; deze zaten buiten op de gaten, waren iets gewelfd, 

 hadden in de onderhelft of in het midden eene kleine opening. Hij bemerkte dat het ^ door deze 

 opening het weinige bedorven boormeel of de uitwerpselen vermjdert, voor het geval het bewuste 

 paartje niet door koude reeds verstijfd was. Treedt zachter weder in, dan werden die dekseltjes, 

 de een na den ander, verwijderd. Veelal bleef de bovenhelft staan en overwelfde dakvormig het 

 boorgat. H. H e n s c h e 1 i Knotik is een gedefloreerd (J met krachtige korrels op de bovenzijde 



Naverwant is L. orni Fuchs ') (volgens Hagedorn = haemorrhoidalis Mrsh., melanocephalus 



') Hiertoe rekent Reuter de genera Hylesinus F., Leperisinus Reitt. (met de soorten 

 f r a X i n i Panz. en orniEuchs), i'teleobius Bedel, Xylechinus Chap. (in C.N.II.T-IS als sub- 

 genus van Kissophagus Chap.), Kissophagus Chap. on Hylastinns Bedel. 



') H. Wichmann, „Borkenkiifernotizen", in Entom. Bliitt. VI, p. 209 en: „Verschlieszen und OfiEnen 

 der Bohrlöcher der Borkenkiifer" in Deutsche Entomol. National-Bibliothek, 1911, No. 6 



') O. Fuchs, Ein neuor Bastkiifer: Hylesinus orni, in: Münch. Coleopterol. Zeitschrift von 

 Dr. K. und Dr. J. Daniel, III Band, 1906 — 1908. 



Zie ook: Hans li'agner, Über die Artrechte des Hylesinus orni Fuchs, in: Ent. Mitt. Bd. III, 

 No. 1. 1 Jan. 1911. 



