640 LXXVII. SCOLYTIDAE. - POLYGRAPHUS. HyLURGUS. HyLASTES. HyLURGOPS. 



Eichh.) en de niet in ons gebied vertegenwoordigde groep H y p o b o r i n a. Bij de P o 1 y- 

 g r a p h i n i is de gekartelde basaalrand der dekschilden recht, bij de andere, reeds vermelde, 

 I p i n a e aan weerszijden bochtig en voor het schildje kort onderbroken. Bij de twee in ons ge- 

 bied voorkomende groepen zijn de oogen van voren uitgerand (C a r p h o b o r i n a) of gedeeld 

 (P o 1 y g r a p h i n a) 1) ; bij de C a r p h o b o r i n a is de sprietknots eikel vormig, met scherp 

 aangeduide, rechte naden, bij de P o 1 y g r a p h i n a daarentegen samengedrukt, zonder scherpe 

 naden. 



P. grandiclava Thonis. (cembrae Seitner). Volgens Reitter in geheel Noord- en IMiddel- 

 Europa, onder de schors van kersenboomen, vooral in de takken ; ook in pruimenboomen. Zij 

 knaagt bij uitzondering meerarmige moedergangen, met eene duidehjke paringskamer, soms 

 ook eenarmige loodrechte gangen zonder paringskamer -). 



Beide genoemde P o 1 y g r a p h u s-soorten onderscheiden zich aldus: 



Pooten, bij goed uitgekleurde exemplaren, bruin, de dijen nog donkerder, nagenoeg 

 zwart, alleen de tarsen geel; bij onuitgekl^urde exemplaren geheel geel. Sprietknots 

 zeer groot, aan den top stomp toegespitst. Halsschild zeer dicht en niet fijner dan de 

 dekschilden bestippeld, daardoor eenigszins dof. Dekschilden aan de basis slechts zwak 

 korrelig, vanaf het midden naar het uiteinde zonder rijen korreltjes op de tusschen- 

 ruimten. Voorrand van den clypeus nagenoeg recht, slechts in het midden veelal iets 

 flauw uitgerand. Voorhoofd dicht en fijn bestippeld. Middel- en achterschenen naar 

 het uiteinde geleidelijk verbreed en aan den buitenrand van den top niet getand, 



maar slechts fijn gekerfd. Lengte 3 mm grandiclava Thoms. 



Sprieten en pooten geel. Halsschild fijn bestipjjeld, glanzig, met eene gladde, afgekorte 

 middellijn. Middel- en achterschenen, aan den top van den buitenrand, plotseling sterker 

 verbreed en aldaar duidelijk getand. Sprietknots matig groot, aan den top iets toege- 

 spitst. Dekschilden tot aan het uiteinde met eene rij van uiterst fijne korreltjes op 

 de tusschenruimten, de borstelrijen op het afbellende uiteinde slechts door opgerichte 

 schubjes aangeduid, welke ternauwernood merkbaar langer en breeder zijn dan de 

 grondschubjes der geheele bovenzijde; het basale gedeelte der dekschilden slechts naar 

 binnen fijn korrelig. Voorrand van den clypeus duidelijk breed uitgerand, met gladden, 

 meestal iets opgerichten rand. Voorhoofd dicht en fijn, veelal in het midden spaar- 

 zamer, maar veel sterker bestippeld. Lengte 2—2^ mm. . . . polygraphus L. 



H.vliirgus ligniporda F. (elongatus Hrbst., flavipes Panz.) (C.N.II.750.9.1) wordt ook veelvuldig 

 op den grond onder stukken dermenhout en -schors aangetroffen. 



Hjlastes ciiniciilariiis Er. (C.N.II.75L10.2). Eene veranderlijke soort, van 3^ — 4i mm. Volgens 

 Reitier ook op Larix europaea D.C. 



H. liueuris Er. (variolosus Perris) (C.N.IL752.10.3). Bij het type zijn de dekschilden van krach- 

 tige stippellijnen voorzien; de tusschenruimten vertoonen slechts eene onduidelijke, fijne grond- 

 beharing, benevens eene rij korte, fijne borstelhaartjes, welke van voren veelal onduidelijk worden. 

 Bij a. *corticiperda Er. zijn de stippels in de rijen groot, rond, de tusschenruimten veel smaller, 

 zonder duidelijke grondbeharing en met eene iets langere, regelmatige rij van borstelhaartjes. 

 Lengte 3—4 mm. Volgens Reitter op Pinus jiinaster Ait. Ook bij Hamburg^). 



H. glabratus Zetterst. (decumanus Er., tenebrosus Sahlbg.) (C.B.II.752) heet bij Hage- 

 dorn: decumanus Er. (tenebrosus Sahlb., crenatus Panz., Paykulli Dfts., glabratus Thoms., 

 non Zetterst.). Een vroeger (1881) uit Arnhem vermeld exemplaar was onjuist gedetermineerd. 

 Werd ook uit Hamburg vermeld. Zij zwermt eerst laat. Het sub-gen. Hylurgops Leconte, 

 waartoe deze soort en palliatiis Gyllh. behooren, is bij Reitter een zelfstandig genus, dat zich 

 aldus onderscheidt: 



Basis van elk der dekschilden vlak gebogen. Halsschild breeder dan lang, naar voren 

 versmald, meestal met eene fijne kielvormige middellijn. Dekschilden naar het uiteinde 

 iets verbreed. Het 3e tarslid tweelobbig, breeder dan de voorafgaande leedjes. . . . 



Ilyliirisnps Lee. 

 Basis der dekschilden volkomen recht. Halsschild even lang als breed of langer, veelal 

 met eene kielvormige middcUijn. Dekschilden met parallele zijden. Het 3e tarslid niet 

 breeder dan de voorafgaande leedjes. De soorten zijn monogaam llylustcs Er. 



Hylurgops palliatus Gyll. (Helfcri Villa) (C.X.1 1.752.10.7). Deze soort zwermt reeds vroeg 

 in het jaar. In hare gangen leeft R h i z o p h a g u s d e jj r e s s u s F. 



') Bij de H y p o b o r i n a niet uitgerand. 



•) Zie: Die Frassfigur vou 1'olygraphus grandiclava Thoins., voni Oborförstcr Stroh- 

 meyer (Munster im überclsasz), in 1' r u n u s-aoorten; in: Entomol. Jilatt. VI. 1910. 

 *) De auteur van Hylastes angustatus is Herbst, niet Ericlis. (1. o. 5). 



