648 LXXVII. ScoLYTiDAE. - Xyleborus. Anisandrüs. Xylosandrus. 



gezweten houtsap, waarin schiinmeldraden ontwikkeld; de moedergangen verloopen alleen in de 

 bast, zijn geheel onregelmatig, zonder eigroeven of lar vengangen. Een $ zou bij het grensdorp 

 Canne, nabij Maastricht, gevangen zijn; ik zag dit exemplaar niet. Vroegere opgaven (1877 en 

 1887) uit Nederland waren onjuist. 



X. Saxeseni Ratzeb. (C.X.II.678. 18.1) heet bij Har/edorn; xylographus Say ((J aesculi Ferrari, 

 ^ decolor Boield, $ Dohrni WoUast, $ dryographus Ferrari, $ Saxeseni Ratzeb., subdepressus 

 Rey). Beitter brengt ook deze soort tot een afzonderlijk genus Xylcborinus. 



X. dryographus Ratzeb. (angustatus8turm, micrographus Panz.) (C.N.11.768 en L.VIII). 

 Een $ bij Valkenburg, JuH. Vroegere opgaven (1870 en 1875) uit Nederland waren onjuist. 



X. m o n o g r a p h u s F. (tuberculatus Hrbst.) (C.N.II.768). In zieke eiken en wortelstok- 

 ken, ook in Castanea vesca Gaertn, U 1 m u s e f f u s a Willd. en Fagus silva- 

 tica L. L. ro7i//ev/f/e«.doetde vraag of hier mogelijk parthenogenese voorkomt en de cJcJ slechts, 

 van tijd tot tijd ontwikkelen. 



Anisandrus dispar Er. {(^ brevis Panz., met a. pallidus Panz.; ? thoracicus Panz., $ tachygra- 

 phus Sahlbg., Ratzeburgi Kolen., pyriPeck)^) (C.N.II.769. 19.1). In ons land werd deze meest 

 bekende ambrosia-soort, veel in takken van appelboomen waargenomen; de ambrosia bestaat 

 uit een Cryptogaam (Monilia candida Hartig) welke zich tegen den wand der gangen 

 ontwikkelt. 



Xylosandrus m o r i g e r u s Blandf. Deze soort werd, in Engeland, Frankrijk en Oos- 

 tenrijk, in warme kassen aan Orchideeën, als D e n d r o b i u m p h a 1 a e n o p s i s 

 Fitzg., uit Queensland, waargenomen. Het lichaam is zeer kort, cylindervormig ; roodgeel, glan- 

 zig; slechts op de gekorrelde voorhelft van het halsschild, benevens op eene plek vóór het schildje 

 en het afbellende uiteinde der dekschilden, afstaande behaard; de achterhelft van het halsschild is 

 glad. Schildje glad, goed ontwikkeld. Dekschilden met uiterst fijne, raspachtige stippelrijen, 

 welke op het afbellende uiteinde duidelijker worden, geen van dezen is streepachtig ingedrukt, 

 ook op de schijf zonder langsstrepen ; de grootste welving der dekschilden ligt dicht vóór het 

 midden. Lengte H — li mm. 



De genera van den tribus Xyleborini worden aldus onderscheiden. 



1 Voorcoxae dicht aaneenstaande. Het afbellende uiteinde der dekschilden, begint ver 

 achter het midden ; de toprand, als kant, niet of slechts zeer kort tot aan de 7e tus- 



schenruimte opstijgende 2 



Voorcoxae ver uiteenstaande, daartusschen met eene smalle dwarsplaat. Het afbel- 

 lende uiteinde der dekschilden begint ver voor het midden ; de toprand vormt een 

 scherpen kant, welke het lange afbellende gedeelte kielvormig begrenst en naar voren, 

 op de 7e tusschenruimte, opstijgt. Overigens met Anisandrus overeenkomende. 



Xylosandrus Reitt. 



2 Halsschild meestal langer dan breed, in den regel cylindervormig; de voorrand zonder 



een kleinen krans van bultjes, gladrandig, eerst daarachter korrelig 3 



Halsschild niet langer dan breed, rondachtig; de voorrand sterk gekerfd of met een 

 krans van kleine bultjes. Metasternura bij het $ normaal, langer dan de eerste twee 

 sterniten; bij het cj tot een klein driehoekig plaalrje gereduceerd, de middel- en ach- 

 tercoxae elkaar aanrakende. Het afbellende uiteinde der dekschilden, bij het kleine 

 kogelvormige ^, diep naar onder gebogen Anisandrus Ferrari. 



3 Schildje goed ontwikkeld en duidelijk zichtbaar 4 



Schildje rudimentair, verzonken, onzichtbaar. Halsschild cylindervormig, langer dan 

 breed. Halsschild bij het kleinere, vlakke (^ van voren fijn gekorreld. Middelschenen 

 zonder eindsjsoor. Het voorste gedeelte van het halsschild in beide seksen schuin afge- 

 sneden, normaal. De soort Saxeseni Ratzeb Xyleborinus Reitt. 



4 Halsschild cylindervormig, langer dan breed, de kegelvormige welving i n o-f voor 

 het midden gelegen. Halsschild bij het ^ van voren uitgehold, de voorrand als een 

 hoorntje of verhoven kant opgericht; het voorste gedeelte van het halsschild ligt bij 



het cJ volkomen horizontaal Xyleborus Eichh. 



Halsschild kogel vormig, niet langer dan breed ; de kegelvormige welving ligt achter 

 het midden. Halsschild bij het kleine, vlakke cj veel langer dan breed en glad ; de middel- 



') Zie: Dr. ï'. A. Chapman, Notes on Xyleborus dispar, Transact. Ent. Soc. Londen, 190i. 

 O. Schneider — Orelli, „Untersucliungen über den pilzzüehtenden Obstbaumborkenkiifer Xylebo- 

 rus (Anisandrus) d i s p a r imd seinen Niihrpilz"; in: Zcutralblatt für Bakteriologie, Parasiten- 

 kunde und lufektions Krankheiten, .JS Hand. 1913. 



