VERVOLG OP HET AANHANGSEL. 



Op bladz. 53. Hydroporus pictiis F. Exemplaren, bij welke de zwarte kleur op de achter- 

 helft der dekschilden zich zoozeer heeft uitgebreid, dat van de gele teeke- 

 ning van het uiteinde nagenoeg niets meer over is en zelfs de gele zijrand daar 

 ter plaatse verdwenen kan zijn, worden door Zimmermann als a. arcuatiis 

 Panz. beschouwd. Ik zag exemplaren uit Wouw, Halsteren en Well (Limb.) 

 (B. 125). 



„ „ 92. T o 111 o g 1 o s s a I ii t e I c o r ii i s Er. Bij Valkenbm-g (Limb.), Juni, twee 

 exemplaren. In de beschrijving van het genus Tomoglossa zegt Kraatz 

 (Naturgesch. d. Insect. Deutschl. 1858, p. 343): „das dritte Glied (der Fühler) 

 deutlich langer und kraftiger als das zweite", dit is niet juist; 

 zooals Ganglbauer („Die Kafer von Mitteleuropa" II 1895, p. 131) terecht zegt is: 

 „das dritte viel se h maler und kürzer als das zweite". De soort 

 gelijkt zeer op eene kleine P h 1 o e o p o r a, van de grootte van A t h e t a 

 a n a 1 i s Grav. (B. 125). 



„ „ 97. A t II o t a p H D c t i p e II n i s Kr. Bij Valkenburg (Limb.), één enkel exem- 

 plaar. Cranglbauer (I.c. p. 210) schrijft: „das zweite Glied (der Fühler) viel schlan- 

 ker und e t w a s langer') als das erste" ; dit is niet juist, wel wat Kraatz (1. c. 

 p. 231) zegt: „das zweite Glied ist s o lang aber feiner als das erste Glied, sehr 

 gestreckt". Het exemplaar is ongeveer 2'/, mm. lang. (B. 125). 



„ „ 107. llyllaena gracilicornis Fairm. et Ch. Bris., welke bij Fauvel (Faune 

 Gallo-rhenane p. 626) en ook in „Col. Neerl. I p. 248" duidelijk beschreven is, is 

 niet synoniem met e 1 o n g a t a Kr., daar bij eerstgenoemde de dekschilden 

 even lang als — of zelfs iets langer dan — bij e 1 o n g a t a Kr. daarentegen 

 opvallend korter dan het halsschild zijn. 



Ganglbauer en Reuter noemen onze soort : elongata Matthews, maar geven 

 voor deze (met langere dekschilden) eene onjuiste beschrijving, welke voor 

 een deel met die van M. g 1 a u c a Aubé (? Kraatzi Sharp) verwisseld is. 

 De soort is diep-zwart; de pooten meer of minder donkerbruin (knieën, uiteinde 

 der schenen en de tarsen roodbruin), dus niet geheel roodgeel; ook zijn de 

 sprieten behalve het Ie lid, donkerbruin, soms naar het uiteinde wat lichter, dus 

 niet geheel bruingeel. Het eenige exemplaar, dat ik uit Nederland zag, werd bij 

 Hilversum, Mei gevangen. De in: Entomol. Bericht. No. 20, in de Tweede Lijst 

 (in Tijdschr. v. Entom. XLVII, pag. 173) en in Col. Xeerl. III. p. 107 vermelde 

 vindplaatsen duiden op de soort: 5l. elongata Kr., welke aan gracili- 

 cornis zeer naverwant, maar iets kleiner is. Ganglbauer en Eeitter noemen 

 nu deze : gracilicornis Fairm. et Ch. Bris. (=elongata Kr. non 

 Matth.) wat niet juist is; Fatwei vermeldt deze in 't geheel niet. Deze soort 

 is eveneens diepzwart, met pekbruine sprieten en grootendeels donkere pooten met 

 lichtere tarsen; maar de dekschilden zijn ojivallend korter dan het halsschild. De 

 beschrijving door Kraatz (Naturgesch. d. Ins. Deutschl. 1858) van zijne M. e 1 o n- 

 g a t a is volkomen juist, ook die van Ganglbauer en Eeitter voor de door hen be- 

 doelde M. gracilicornis Faii-m & Ch. Bris. (B. 125). 



De derde inheemsche, lang gestrekte donkere soort is de in „Col. Xeerl. L, p. 

 248" duidelijk beschrevene: 



M. elongata Matth. ( ? Kraatzi Sharj^, glauca Aubé) welke nu zou moeten 

 heeten: glauca Aubé (1850) (=elongata Matth., ? Kraatzi Sharjj (1871). 

 Bij deze zijn de dekschilden ook korter dan het halsschild. De beschrijving bij 



') In mijne Coleoptera Neerlandica I, blz. 209 sclireef ooli ik, ten onrechte „het tweede lid langer 

 dan het eerste". 



