AANHANGSEL. 651 



strijd met de stelling: dat de dekschilden altijd de het laatst bijkleuiende organen 

 zijn (zie: blz. 115 bij Quedius mesomelinus Mrsh., a. Z)e7ffl/(oni H. Wagn, 

 en blz. 397 bij P y t h o d e p r e s s u s L.). Waarschijnlijker is dus dat wij hier 

 met een atavistisch kleuroverblijfsel te doen hebben (zie: blz. 339 bij C o r y m- 

 b i t e s 1 a t u s F.). Bij Maarn werd een dwergmannetje van slechts 127., mm. 

 gevangen. 



Op bladz. 310. Neloloutlia viilgaris F. De a. s c Ji p ii I a r i s Westh. werd bij Winterswijk, 

 Juni, gevangen. 



„ „ 363. N^ecrobia riit'icollis F. Van het Rijkslandbouwproefstation te Hoorn werd mij 

 bericht, dat deze soort vaak in gedroogde lebmagen voorkomt en veel schade 

 aanricht. 



„ „ 367. G a s t r a 1 1 u s i m m a r g i n a t u s Müll. (C.N.II.227.4) werd in België bij 

 Grimberghen, Juni, gevangen. 

 „ 384. Mordella fasciata F. (C.N.II.301.3.2). De a. briantca Gom. is bij 

 Doetinchem, de a. i n t e r r u p t a C^osta bij Doetinchem en Venlo, de a. 

 a. c o r o II a t a Costa bij Wijk aan Zee, Doetinchem en Venlo, dea. subcoeca 

 Muls. bij Wijk aan Zee, Doetinchem, Roermond en Valkenburg gevangen. 



„ „ 546. Sitona ïlavescens Mrsh . Bij Maastricht, Sept., werd eene merkwaardige kleur- 

 af wijking gevangen, bij welke op de dekschilden vier doorloopende kale dwars- 

 banden en daarachter eene vijfde kale vlek over den naad voorhanden zijn. 



„ „ 551. Phytonoiiiiis nigrirostris F. Een exemplaar uit Empe (Geld.), Aug., is geheel bruin- 

 grijs, zonder eenig overblijfsel van de groene tint; ook de pooten zijn donker, de 

 schenen iets lichter. Het exemplaar doet denken aan P. m e 1 e s F., maar het smal- 

 lere halsschild en de andere verschilpunten, doen de soort onmiddellijk herkennen. 



„ „ 574. R h a m p h u s o x y a c a n t h a e Mrsh. Door Dr. Martin Hering (Minen- 

 studien II, etc, in Deutsche Entom. Zeits. Jahrg. 1921, Heft 3) werd deze als 

 zelfstandige soort nader beschi'even. Zij maakt zeer korte mijngangen die er uit- 

 zien als donkerbruine knoojajes (welke aan het uiteinde lichter en meer groenachtig 

 zijn), op de bladen van meidoorn, appel- en perenboomen, terwijl R. p u 1 i c a- 

 r i u s Herbst op wilgen en berken leeft. De soort werd uit Engeland door Th. 

 Marsham beschreven, door C. von Hei/den in 1862 (als R. f"l a v i c o r n i s 

 Clairv. = pulicarius Herbst) mineerende aangetroffen op genoemde planten en 

 thans door Hering nader in Duitschland (Berlijn, Mark Brandenburg en Havel- 

 land) waargenomen. Het onderscheid tusschen de zoo sterk op elkaar gelijkende 

 o X y a c a n t h a e en pulicarius is in eene beschrijving moeielijk weer te 

 geven; het opkweeken zou de zekerste wijze zijn. De vele bij Aalsmeer op appel- 

 boomen, Juni, levende exemplaren kan ik. ook met behulp van het microskoop, 

 niet van op wilgen en berken levende exemplaren onderscheiden. Volgens Hering 

 is R. o X y a c a n t h a e doorgaans veel kleiner dan pulicarius, ongeveer 

 van de grootte van een kleinen R. subaeneus lUig. Geheel zwart. De polygo- 

 naal-struktuur (d z. o. a. de stippelrijen) is bij oxyacanthae veel grover en 

 minder duidelijk dan bij p u 1 i c a r i u s, vooral op de dekschilden. Op de bin- 

 nenste tusschenruimten der dekschilden, op vele gedeelten, vooral op de voorhelft, 

 met onregelmatige dwarsrimpeling. De polygonaal-struktuur op het halssclüld 

 is bij R. oxyacanthae duidelijk, de stippels iets dieper en iet grooter 

 dan bij p u 1 i c a r i u s. De randen der afzonderlijke, minder talrijke, stippels van 

 het halsschild zijn grover. De stippels der dekschilden staan veel dichter opeen 

 dan bij de andere twee soorten. Van de dekschilden sculptuur, bij de genoemde 

 drie soorten, zijn door Hering photogrammen gegeven; de cliitinelaag werd eerst 

 doorschijnend gemaakt met chlordioxyd-azijnzuur (methode P. ScJudze). Dat wij 

 hier met eene zelfstandige soort te doen hebben, is m. i. niet aannemelijk, veel 

 eerder zou men moeten denken, aan de vorming van een ras, dat eigen is aan 

 P o m a c e e ë n. 

 „ 604. Ceuthorrliynchiis contractiis Mrsh. Dr. Martin Hering (Minenstudien II, in: 

 Deutsche Entom Zeits. Jahrg. 1921, Heft 3) kweekte deze soort, in groot aantal, 

 uit kleine mijngangen op de bladen van A 1 I i a r i a o f f i c i n a 1 i s Andrsj. 

 (Sisymbrium alliaria Scop.). Dat deze soort zoowel galvorming zou veroorzaken, 

 alsook mineerend in de bladen zou zijn, duidt wellicht op eene tweeledige wijze 

 van ontwikkeling, of wel op eene verschillende levenswijze bij twee verschillende 

 generaties. Hering oppert ook het denkbeeld dat hier wellicht twee soorten in 

 aanmerking komen, die als imago niet te onderscheiden zijn. Dit laatste komt mij 

 nog al onwaarschijnlijk voor; ik acht het meer aannemelijk, dat eene splitsing in 

 wording is en twee verschillende rassen zich gaan ontwikkelen. 



