i,aS Beiiigt wegens de Rupsen, 



ke de Heer Réaumur fpreekt, van een zdfde 

 Soort zy als de gene , waar van hier gehandeld 

 wordt. 



Wanneer ik de Pypjes van het afgelegde Vel^ 

 uaby hunne inplanting, drukte, deed ik 'er de 

 Hoorens uitkomen , even als de Rups te vooren 

 gedaan had, en, zo dra ik met drukken ophield ^ 

 gingen zy van zelfvveder in hunne Schcede. Dee- 

 ze Hoorens waren niet rood, gelyk zy^ aan het 

 Infekt nog vafl: zittende, zyn , maar witagtig. 

 Een deezer Rupfen, aan welke ik de Pypjes naby 

 het Lighaam afgefneedcn had, overleefde deeze 

 Operatie maar éénen dag. 



Een weinig na het vervellen, gaat deRupsaaa 

 't opvreeten van haar afgelegde Huid , en , 't gë-^ 

 ne dit fiuk nog zeldzaamer maakt , is , dat zy eerft 

 aanvalt op de hardfte deelcn, gclyk de Pypjes j 

 het Bekkeneel, de Tanden, de Schulpagtige Poo^ 

 ten. Zou zulk vreemd Voedzel een bekwaam 

 Middel tot verfterking zyn , in den ftaat van zwak* 

 heid j daar zig de Rups door. 't vervellen in be* 

 vindt ? ) 



De Rups , daar ik hier van fpreck , is de ee^ 

 nigfte niet, welke behaagen vindt in het opvree- 

 ten van haar afgelegde Huid. Ik heb het zelfde 

 waargenomen in de fchoone Rups van de Wolfsr 

 melk (Tahymalus^-y in de fierlyke van 't witte 

 "WoUekruid (Verbasam') , en in ecne Rups van 

 denKerfeboom. Ikheb eene Rups van de -A olfsmelk 

 4e Maag zien eeten van cene Rups der zelfde 



Soort $ 



