430 Vertoog over de Tcinier-Konst , 



goeden Hoofdtak zyn Voedzcl beneemen mogte, 

 zo moet men die aanftonds, hy haaren eerlten oor- 

 fprong,wegrnyden. Tot dien einde moet men deezc 

 Waterlooten kennen, en ze, van hunne eerfte ge- 

 bootte af, van de andere Scheuten wecten te on- 

 derfcheiden. Dit, nu, is eene Zaak, waar aan de 

 minftc Tuiniers kennis hebben, en daarom moet 

 men ook, als men dit onderfcheid verftaat , naauw- 

 keurig daar op agt geeven , ten einde men ze op den 

 regten tyd kenne: maar, waar zyn doch die Tuin- 

 luy te vinden , die zig daar mede ophouden willen? 



Men kan hier op een tegenwerping inbrengen. 

 De Waterloot, waar van hier wordt gefproken , 

 ontvangt al zyn Sap t'eenemaal van den Hoofdtak, 

 die haar hadt voortgebragt, en dit Sap moet der- 

 halve noodwendig in den Hoofdtak van agteren 

 indringen, zo het tot de Waterloot komen zal. 

 Wanneer men nu de Waterloot affnydt, zo moet 

 het Sap noodwendig in den Hoofdtak bly ven, of- 

 Ichoon de Waterloot, wanneer men ze affnydt, 

 reeds uirgefchooten is. Deeze tegenwerping wee- 

 ren de Inwooners van IS'hnn-eiul zeer verftandig, 

 op de volgende wyze , te beantwoorden. 



Het is, zeggen zy, nog nooit gebeurd, dat 

 een Hoofdtak, na de wegneeming van zyne reeds 

 uitgefchootene Waterloot, grooter geworden zy, 

 wanneer deeze Waterloot of grooter of ten min- 

 (ve even zo groot gewceft ware, als die Tak. Wy 

 erkennen wel, dat het Sap door den Hoofdtak 

 heen moet gaan , om in de Waterloot te komen ; 



doch 



