i|40 Vertoos over de Tüinier-Konst, 



hccfc, dat de Natuur , dewyl zy geen andere uic- 

 •vlugt meer heeft, aanftonds een nieuwe Loot doet 

 iiitlchieten. Men befnoeit ze om wanfchiklyk- 

 lieid en verwarring voor te komen, doch zy Schie- 

 ten zo veel te meer, tot dat eindelyk het uitge- 

 putte Sap niet meer voortduwen kan. Deeze Zaak 

 ticlt de Ondervinding buiten tegenfpraak. 



Waarom, nu, wil men de Natuur iets onttrek- 

 ken , dat zy doch onvcrmydelyk op nieuws voort- 

 brengen moet? Is het niet beter, de toppen der 

 Spruiten zodanig telaaten zitten, als met defchik- 

 kmg der Natuur overeenkomt, dan dat men ze 

 dwinge, om nieuwe voort te brengen ? Alle Tuin- 

 lieden moeten toettaan , dat uit zulk bcfnoeijen 

 die zogenaamde Kraaije-Neften of Wilge-Koppen 

 (Têfes ds Sauli) voortkomen; dat egter nog een 

 der geringfte nadeelcn is. 



Een ingekorte Spruit brengt niet alleen een 

 andere Knop voort; maar, wanneer het Sap, dat 

 tot zynen Omloop , tot zync Kooking, Berei- 

 ding en Zuivering, zekere Affcheidende Vaatjes 

 noodighad, door welken het zig doorzygt, het 

 Kanaal niet meer vindt , dat het zig zelve toebe- 

 reid hadt , zo maakt het zig overal nieuwe, 

 daar het maar kan. Hier uit komt voort, dat de 

 onderfte Botten ^ die zig eerft in 't volgende Voor- 

 jaar tot Bloemen en Knoppen openen moeften , on- 

 middelyk na het befnoeijcn, en dus te vrocgty- 

 dig,ontfluiten, geevende enkel Sprokkel-Hout en 

 fchraale Takken uit, waar aan men in 'i volgende 



Taar 



