OM Walvissen TfeséHiETÈN. 3 



flapt, en de Vis flaauw wordt j als wanneer hy 

 weder boven komt om nieuwen idem te haaien j 

 en eenigen tyd te ruften om de vervloögengeefteh 

 te vergöedeh; het welk de viflèrs iri acht nee- 

 mende nd hem toe roeijen, en den Vis met lange 



lenzen afmaaken. 



Uit dit verhaal blykt, dat de groótfte zwaa^ 

 righeid beftaat iii de lyn door middel van deii 

 harpoen aan den Walvis vaft te krygen. Ten 

 deezen einde heeft de harpoen weerhaaken, 

 pylsgewyze. Hy is gemeenlyk twintig ongen 

 Zwaar, en omtrent twee voeten lang, met ee- 

 nen kleinen fteel van buigzaam yzer die in een 

 huisje uitloopt aan 't welk de lyn gefplift is, eii 

 waar in een' houtene fchacht fteekt, weshalve f*) 

 men hem met geen trap van wisheid verre 

 kan werpen t Waarom de Viffers nimmer zeker 



zyil 



(*) [ Weshalve éen hem geen trap van wisheid verre kan 

 ixterpen-^Era^ Is wat laag ten opzigt van de Nederlanders 

 gefprooken. Daar vaaren nog ten deezen dage Hollandfe 

 Kommandeurs en Harpoeniers, welken ik des noods kan 

 notva&n, óxQftilJlaande den harpoen, ter lengte vanden gebee» 

 knyjavan ander balven voorganger recht uit kunnen fchieten. 

 Het gebeurt dat een harpdenier om 't eerft aan den Vis vaft te 

 zyn, over de floep en 't volk van een ander fchip, dat op den- 

 zelfden vis jacht maakt, heen fchiet in 't lighaam Van den Wal- 

 vis. Enmenmoetbegrypen, dat de vaart, met welke de har- 

 poen geworpen word , te fneller is naar reden van de fnelheid ; 

 met welke de floep zelve voort word geroeid. Voor 't ove- 

 rige denk ik, dat de deiningen den fchutter met lit?id^ 

 Waivisboog meermaalen zouden doen mis fchieten:] 

 II. Deel. A 2 



