<^4 Zeldzaame Kwaal der MAag^ 



Lyder hadt cene onuitdrukkelyke Pyn, als hy 

 hoefte , roghclde of zynen Neus Ihoot; hy braak- 

 te niettemin , in deezen toeftand , verfcheid e maa- 

 ien , met even weinig ongemak, als hy zulks op 

 alle andere tyden gedaan zou hebben. Dit ge- 

 val, waarop ik toen geen de minfre aanmerking 

 hadt, maar dat tegenwoordig my in 't geheugen 

 fchiet, bewyfl nog, zo 't my voorkomt, ten 

 overvloede, dat het Braaken in geenen deele af* 

 hangt van de Spieren des Buiks. 



Daar is dan niets, behalve 't Middelrift, 't 

 welk deeze drukking op de Maag kan doen. Eg- 

 ter valt het zeer ligt zig te verzekeren, dat men 

 niet braakt dan ten tyde der Uitademing , dat is 

 te zeggen, wanneer hetzelve zig in verflapping 

 bevindt. Geen Menfch is 'er , die het in zig zel- 

 ven niet beproeven kan : en het is niet moeie- 

 lyker zig daar van te overtuigen , door te onder- 

 zoeken wat 'er in andere Menfchen gebeurt ; doch 

 een zaak, waarop men niet genoegzaam let, be- 

 wyft zulks ten klaarfle. 't Is bekend, dat al 

 het gene de Keel ingaat, of daaruit komt, o vet 

 de Lugt- fpleet paffeeren moet. Men weet zeer 

 .wel, wat derzelver ingang befchut in 't zwelgen ^ 

 doch niets openbaart zig, om dezelve in'tBraa* 

 ken te bedekken of te fluiten.' 't Is zelfs onmo* 

 gelyk te begrypen, dat een Vogt, 't welk doot 

 de Maag opgeworpen wordt, hoedanige bewee* 

 ging ook daar aan gegeven worde, deeze ope^ 

 ning zou kunnen voorbygaan , zonder daar in te 



drin- 



