OverdejscherptevanhetGezigt. 90 

 i-e Hoeveelheid , van 't geen wy meten moeten , 

 dooreenige praktyk krygen, dat het doorgaans 

 veeleer zeker zy, dat men hier of daar te veel 

 öf te weinig ïs afgedwaald, fchoon men niet 

 kan bepalen, hoe groot de Dwaling juift zy. 

 De Afdwalingen te begroten, en aantewyzen 

 de, Uiterflen , tulTchen welken men gemifl 

 ^leèft, is 't eenigfte dat men doen kan. 



■• . 



II. De kennis van de Mis/lagen in de Praktik is 



tot nog toe niet genoeg beoejfend. 



Men moet egter bekennen , dat die Weten- 

 fchap, naar de aangelegenheid der zake, no^ 

 niet genoeg beoefFend is 5 welke ons leert de 

 Dwalingen, die de praktikale Wiskunde altooi 

 verzeilen en verwarren, wel te begroten; eri' 

 welke ons, de natuur deezer Dwalingen volko- 

 men kennende, van te voren leert bepalen dë 

 Zekerheid en Deugdelykheid van ieder voorge- 

 flelde Werkinge. Dikwils integendeel gebeurt 

 het, dat we, van deze kenniffe ontbloot, ten 

 leden uit de Ondervindinge zelve , niet zelden 

 met verlies van grote kollen en arbeid, leren 

 moeten. En mogt men 'er altyd langs dezeri 

 weg maar toe komen , doch zeer dikwils is de 

 reden dezer Dwalingen zo verborgen, dat wyj 

 na het werk gedaan te hebben , wel zien dat we 

 hebben gedwaald ; maar geenzins , waar, hoe, of 

 in welk gedeelte van 't weik wy gemift hebben , 

 II. DfiEc. G ü eri 



