140 Proeven van B. Franklin, 



23. Als men een klein koperdraad rond buigt 

 met een oog aan elk einde , en men 't eene eind 

 tegen de onderfle oppervlakte van 't wiel zet en 

 't andere naby de bovenfte oppervlakte brengt, 

 geeft het een verfchrikkelyk gekrak , en de elek- 

 trieke kracht van 't wiel is geloll. 



24. Elke vonk op die wyze van de oppervlak- 

 te van het wiel getrokken , maakt een rond gat 

 in 't verguldfel , rukkende als zy 'er uitkomt een 

 ftuk daar van weg , het welk loont dat het vuur 

 niet op- een gehoopt is op 't verguldzel, maar 

 in het glas zelf is. 



25. Het verguldfel gevernisd zynde met tere- 

 bintyn, zoo word het [vernis, fchoon droog en 

 hard, in brand gefleeken door. de vonk welke 'er 

 door heen getrokken word, geevende een fterke 

 lugt en zigtbaare rook. En wanneer de vonk door 

 papier word heengetrokken, zoo zal't papier over- 

 al rondom het gat, 't welk door de vonk daar 

 in geflagen is, van den damp]zyn zwart gemaakt, 

 die dikwils door verfcheiden bladen heen dringt. 

 Zoo vind men ook een gedeelte van het uitge- 

 rukte goud met geweld in 't gat gedreeven , het 

 welk in 't papier door den flag gemaakt is. 



2.6. 't Is verbazend optemerken hoe groote e- 

 lektrikale kracht in een klein gedeelte glas zit. 

 Een dunne glaze bol, van omtrent één duim 

 middellyn, niet meer dan zes greinen zwaar, 

 half gevuld zynde met water, ten deele verguld 

 yan buiten, en voorzien met een koperdra aden 



haak. 



