DE Aderlaating. i8i 



die uitwerkingen verminderen langs hoe meer, 

 naar dat men zulks verder van de geopende A- 

 der waarneemt, en worden eindelyk niet meer 

 befpeurd. De Aderen, die veraf zyn van de 

 plaats der Aderlaating, ontledigcn zig zeer wei- 

 nig. En dus bewyzen deeze Proeven het iveezent^ 

 lyk bcflaan der Derivatie, 



Het andere Gefchil, van 't welke hier ge- 

 handeld wordt , is van 't meefte belang : te wee- 

 ten, of de Laating ook de beweeging van 't 

 Slagaderlyke Bloed verfnelle. 't Gene de ge- 

 wigtigheid van dit Gefchil bewyil , is, dat men 

 in de Praktyk niet zo zeer op de Derivatie en 

 Revulfie des Bloeds uit de Aderen vertrouwt, 

 als op de gene, welke gefchieden moet door de 

 Slagaders, die een doorgang hebben tot in de 

 geopende Ader. Ten anderen worden de Ziek- 

 ten met zwaare Ontfteeking , gelyk Phreni' 

 tis en Pleiiritis, aangemerkt als haare zitplaats 

 hebbende in de Slagaderen , en de groote B o er- 

 HAAVE tragt door zjme Leerflellingen te bewy- 

 zen, dat men, een Ader openende, den loop 

 van 't Bloed, door 't welke het ontiloken Deel 

 is overftelpt, derwaards afleidt, en dat men, 

 op deze wyze, de verflopping der Hairagtige 

 Uitenden van de Vaten kan wegneemen. 



De Heer vanHaller heeft twee-en-zeftig 

 Proeven genomen, om zig te verzekeren van 

 de Waarheid van dit geftelde. In de zes-ender- 

 tig eerfte Proeven heeft hy zyne oplettendheid 



II. D e E X. IVJ 4 niet 



