De Aderlaating. 183 



vermeerdert, geduurende de Aderlaating, en 

 het Bloed opgehoopt wordt ter plaatle daar de 

 Ader is geopend, noodwendig de Slagaderen, 

 gelegen naby de genen , die zig door de Ope- 

 ning hebben ontlaft, hun Bloed in deeze laat- 

 flen uitlaaten, als in eene plaats daar zy minder 

 tegenfland vinden. En dewyl deeze verminde- 

 rina: van de hoeveelheid des Bloeds zig al ver- 

 der en verder uitftrekt, zo moet de uitwerking 

 reiken tot aan vry ver afgelegene Slagaderen : 

 hoewel daar egter niet uit volgt , dat dezelve 

 wordt medegedeeld aan de allerverfl: afgelege- 

 ne, om dat de kleine Jnafiomofes , die 'er tus- 

 fchen beiden zyn , niet genoegzaam zyn tot een 

 zeer vaardigen overgang des Bloeds uit eerie 

 Slagader in eene andere, zeer ver af zynde van 

 de eerfte. Dus is 'er geen reden om te denken, 

 dat het Bloed der Herfenen kan dringen tot in 

 de Scheenbeens-Slasader , door de kleine Ana- 

 flomofes van het Ruggemerg , of der Vaten van 

 het Bekken, heen. Indien men hier by voegt, 

 dat een Menfch [gemeenlyk] door 't verlies vau 

 't Bloed word verzwakt, en dat, dewyl- de 

 [voortdryvende] kragt des Harts, hier door, 

 zelf vermindert, de tegenfland , welken de Slag- 

 aders bieden in de Lighaams deelen, die over- 

 gefteld zyn tegen het gene , waarin de Aderlaa- 

 ting is gefchied, hier door in evenredigheid 

 grooteris dan in een gezond Menfch: zoo is dit 

 een nieuwe reden , dat 'er eene grootere veel- 



II. Deel. M 5 heid 



