Ëlektrisiteit der Lugt*. 351 



iighamen , welke digft aan die oppervlakte zyn , als 

 by zulken die hoog verheven daar van af (laan, 



Om 'er zeker van te worden, nam ik zes vier- 

 kante ftaaven yzer van een duim dik, die ik ho- 

 mo/?/ö;^/ op fchraagen leide, op welke zy door 

 zts volkomen drooge fleffen van Glas onder- 

 fleund wierden. Ik maakte eene gemeenfchap 

 tuflèn deze zes ftaaven door middel van een ho- 

 rizontaal yzerdraad, 't welk uitliep op het zydeii 

 koord , dat in het overdek, daar ik in waarnam \ was 

 gefpannen. Deeze zes ftaaveii waren geplaatfl: 

 onder by de ftang van myn gewonen toeftel, en^ 

 Honden niet hooger dan vier of vyf voeten van 

 de oppervlakte der aarde j eindelyk zy ftaken 

 niets fcherps in de lugt uit dan haare hoeken. 

 By de eerfte gelegenheid van eene donderbuije 

 was de elektriliteit zeer duidlyk te zien aan 't y- 

 zerdraad en aan deeze horizontale ftaaven , zulks 

 dat ik 'er vonken uit trok zoo fterk als ik ze» van. 

 de uitgeftrektheid haarer oppervlakten koE ver- 

 wachten •. waar uit ik befloot, dat de elektrieke 

 ftof tot aan het vlak der aarde komt. 



Ik hing, door middel van zyden koorden , een- 

 groote blikken roeptrompet op, zoodat zy nu 

 eens hoj-izontaal dan recht over eind was. In wel- 

 ken ftand zy ook mogt zyn , wierd zy zeer wel 

 geëlektrizeerd , en even fterk naar my toefcheen 

 wanneer haar wyde trechter, als wanneer haar 

 mondftuk, op 't welk ik een fpits ftuk gezet had, 

 na om hoog ftond. Deeze proef derhalveii 



II. Deel. toon- 



