H 21 )- 



*tMoog om hem dondren, loeijen , krakei^» 



geen wanhoop doet hem ph'gt verzaken , r 



de ervaring helpt en steunt zijn moed; 



verbreekt het noodweer mast en touwen j ^ 



hij wil toch, wat hij kan, behouên ; 



•i 



zijn vaste vuist weet wat zij doet. 



Ziet daar, wat se hor er ons mogt Wezeü, 

 toen onze nood , op 't hoogst gerezen , 



ons dreigde met den laatsten slag: ' 

 toen we in een drom der bangste plagen , 

 ons stil bereidden 't leed te dragen , 



daar men te roer toch schor]er zag. 



'1'. ' ''^{{ 

 Toen de oorlogsdonder , losgebroken , 



't rondom ons door zijn vuur deed rooken, 



met al zijn ijslijkheên verzeld ; 

 toen elk moest voor zijn woeden schrikken , 

 was aan 's Mans vastheid geen vervvrikkea j 



bij stond getrouw en bleef een held. i 



Wat plagerijen, moeite en zorgen { 



hem overstroomden j—^ van den morgei^ '• 



tot aan den avond stond hij düar» 



f 



