(.3) 



» op hem Jaalt fle voornaamste hatelijkheid npêr. 



)) Hoe vaak wordt hij verlaten , verrailon of ge- 



» desavoueenl van zijne mede Gedeputeerden ! — " 

 y> En bh] ven zij geirouw : hij toch is de moad 



» der Stad, — hij moet het woord voeren. Door- 



» trokken van het regt en het belang zijner Stad , 



» immers van het bezef van zijnen phgt, om zij- 



» nen last getrouw uit te roeren , spreekt hij met 



» ijver en nadruk : daar hij een mensch is , en 



)) blootgesteld aan menschelijke feilen en dri&« 



y> ten, — daar hij met evengelijke wezens te strij- 



» den heeft , hoe ligt kan hem een onbedachtzaam 



» woord ontglippen ? — Het baat niet , dat men 

 )> hem getergd, zijne meesters beleedigd heeft: 



)) de nijd bewaart en vermeerdert het voorgeval-^ 



» lene , en zal het liem bij bekvVame gelegenheid 



» betaald zetten. — En , al is het , dat hij nieC 



» gebruikt wordt in mondelinge onderhandelin- 



» gen , maar dat hij zijne taak met de pen vol- 



)) tooijen moet, is zijn lot dan wel veel beter? — 



» Littera scripta nianet. Geen stedelijk advies, 



)) propositie, protest, of wat het zijn mag, komt 



)) er voor den dag , of men stelt het op rekening 



» van den Minister, al is het nog zoo lang ge- 



y> leden. Met één woord , hij is als : Ie bouc qui 



» porte Viniqidté du peiiple. De post dus van 



» Minister , zoo hij getjouw^ wordt waargenomen ,- 



» hoe vereerend en streelend voor de ambitie, i* 



» in zich zelven critiek, en onafecheidbaoi- ▼*»-> 



B 4 boö«5 



