(55 ) 



tastei' en vaster toe te klinken. — Èui'teft efgea 

 verdriet en kommer wegens de vervoering uit zija 

 huis naar eene vesting, die ieder oogenblik dreigr 

 de gebombardeerd te worden , kon het niet an- 

 ders, of zijn gevoelig hart bloedde bij de akelige 

 Vüoniitzigten , die zijne beminde Stad verbeidden. 

 Dat onweder dreef echter over , — en de val van 

 den gedachten man , dien Europa nog onlangs ta 

 veel gevreesd heelt, om hem nu reeds te kun- 

 nen beoordeelen , zonder gevaar voor toepassing 

 van de fabel des stervenden Leeuws , door al de 

 dieren des wouds beschimpt', — de val van dea 

 Keizer der f'ranschen was de stem die Nederland 

 weder tot volks bestaan opriep. Hoe groot moesfc 

 dan de vreugde van onzen Lam brechts en, 

 dien beminnaar van zijn Vaderland , niet zijn, 

 toen hij de , van ouds geëerde , vlag weder zag wap- 

 peren ! Ofschoon het niet onnatuurlijk zoude ge- 

 weest zijn , dat hij in zijnen ouderdom gehecht 

 aan den regeringsvorm van vorigen tijd, waarvan 

 hij de gronden als met de moedermelk had inge- 

 zogen, minder gunstig over eene eenhoofdige re- 

 gering dacht , was hij echter te vreden met de 

 nieuwe orde van zaken. Zijn helder onbevangen 

 verstand zag zeer wel het onbestaanbare dier oude 

 orde der dingen , zonder aanmerkelijke wijziging, 

 in , en het was hem genoeg , zijn Vaderland te 

 zien regeren door eenen Vorst, wiens doel niet 

 anders is, dan volks - geluk. — 



Ga I« 



