(39) 



aan liet welk dit ons Genootschap deszelfs bestaaö* 

 verschuldigd is. 



In 1776 Lid van hetzelve geworden zijnde, 

 was onze La mbrechtsen niet de minst ijve- 

 rige , om aan het gesticht luistei' Lij te zetten. 

 IJet bloeide dan ook wehg en beloofde heerlijke 

 vrnehten. Maar het onbestendige dezer aarde,, 

 het welk wij zoo zeer in onzen leeftijd ondervon- 

 den hebben , hechtte zich ook aan den tempel der 

 Muzen , en voorspelde een akelig uitzigt. Vlis-' 

 slngerty namelijk, door zoo vele roemrijke her- 

 inneringen dierbaar aan het JXederlandsche hart, 

 was ' zoo goed als aan het Vaderland ontrukt. 

 Vreemde krijgsknechten bewaarden deszelfs ves- 

 ten , — Fransche invloed gaf er den toon. De 

 aanzienlijkste , — de vroedsten hadden de Stad' 

 hunner geboorte, met weemoed, verlaten; han-*- 

 del en zeevaart stonden stil ; kunsten en weten-* 

 schappen kwijnden ; de waardige W i n K e li m A N 

 was overleden ; de Maatschappij was hare ontbin- 

 ding nabij. Gelukkig leefde er nog een Lam- 

 BRECHSEN, die, onder medewerking van 

 eenige minnaars van Letteren , de Maatschappij 

 als 't ware uit derzelver asch deed herrijzen ; en 

 dezelve kreeg onder zijne presidie inliet jaar 1801 

 een verjeugd leven. 



Onttrokken aan Staatszorgen , wijdde de arbeid- 

 aame, kundige Man zijnen tijd en zijne krachten 



C 4 iüeiA 



