— C 249 )— 



waarscliljnliik is, dat er zoodanig eetie uitvloei- ^ 

 iinc uit den Phosphorus, tijdens de verder gevor- 

 derde luchtsverijling , meer plaats heeft («), zoo 

 als de Heer van Marum onderstelt; en nog veel 

 minder waarschijnlijk, zelfs niet mogehjk, zulk 

 eene zamenhooping om den Phosphorus vanmt- 

 gevloeide vlug geworden deeltjes ^o), zoo ver- 



Q 5 valt 



vallen, wanneer, nadathet liclitwolkje geweken was weer 

 lucht il. den recipiënt werd ingelaten, zie, bij voorbeeld, 

 het vierde verschijnsel, gemeld in Proet i. 



( » ) Zie de volgende Aanmerk, o op het einde. 

 f o ^ De Heer v a n M a r u m meent , dat de uit den Phos- 

 phorus uitvloeiende stofjes, uithoofde hunner soortehj. 

 L zwaarte , wanneer de lucht verijld is , om denPhospho. 

 ,us zullen blijven hangen : ligt kon zijn Ed. op du denk. 

 beeld komen, dewijl in zijne proeven de Phosphorus op 

 steunsels geplaatst was, en dus deze ligchaamtjes, als t 

 ware ecu grond hadden, waarop zij konden rusten, maat 

 hoe het dan gemaakt in gevallen als in de 49ste Proef § 45. 

 hij welke de Phosphorus opgehangen werd; want zijn die 

 deeltjes te zwaar om op te rijzen, dan moesten zij hier neer 

 vallen, en bij gevolg zou dan, de verklaring van den Heer 

 vanMarum geldende, in zoodanig geval de bewuste zelf- 

 ontvlamming onmogelijk zijn; waarvan echter het tegendeel 

 zoo menigmaal mij gebleken is. En indien er eene gelijk- 

 haid bestaat tusschen de door den Heer van Marum ver- 

 •nderstelde uitvloeisels, en de phosphorische stofdeeltjes, 

 die de vlam van den Phosphorus leveren; of wel, d.edoor 

 de hitte in den Phosphorus , na eene gcbluschte ontvlamming, 

 „og uit denzelven uitgaan, dan zou uit het geen bij Proef 

 ,. in de vierde waarneming van S 16., af te leiden zijn, dat 

 ' de hier bedoelde stofdeeltjes , meerendeels naar het bo- 

 yendst gedeelte der klok zich begeven j in plaats, datzy onj 



