^C 3oo )-* 



zen en ik heb duideJijli genoeg aangetoond , dat 

 bij zoo eene vergevorderde verijling geene andeie 

 stof , dan de warmtestot dit veisciiijnsel veroor- 

 Taken kan. Daarenboven er zijn proeven voorge- 

 komen , die omtrent dit stuk geene bedenking 

 meer overlaten : men zie onder anderen , slechts 

 Proef 5i in vergelijkmj? met Proef 52. In de 

 eerste dezer (zoo als ook in anderen (d),) zag 

 men de zelfontvlamming van den Phosphorus ont- 

 staan , wanneer hij , ( nabij gebragt zijnde aan 

 het punt zijner ontvlammmg door nedervalleud 

 iopervijlsel een zeer goeden leider der warmte- 

 stof) plotselijk werd aangeraakt, en door welke 

 oorzaak kon in dit geval de ontvlamming gelujc- 

 ken ; indien niet door de warmtestof van den Phos- 

 phonis, ^\e door de ver voortgezette luchtsver- 

 iiling los geworden , geenen uitweg vindende door 

 bet isolerend ligchaam , van de gelegen beid , diQ 

 aan dezelve gegeven werd , gebruik trachtte te ma- 

 ken , zoo in massa naar de opvallende ligchaam- 

 tjes toeschoot, dat aan derzelver aanraakpunten 

 itnet den Phosphorus , de hitte tot zijne ontvlam- 

 ming .«terk genoeg werd. Doch in de andere proef 

 (de 52sce) waar de in denzdiden staat gebragie 

 Phosphorus met houtskool poeder bestrooid werd, 

 deed zich noch ontvlamming noch iets bijzonders 

 voorj uit hoofde dal de waimlestof, hoewel Ics- 



genoeg 



Qd^ Proef 6$, 



