( ^^ ) 



200 vroeg te zaaijen, als de gesfeldlieid en de 

 kracht der gronden en andere omslandi^heden dit 

 maar eenigzins toelaten. In de jaren i8ii en 

 18 14 was de Tarwe, die laat gezaaid was gewor- 

 den, door den Honigdaauw geheel bedorven, en 

 in diezelfde jaren verkreeg men van de vroeger 

 gezaaide, nog een tamelijk g©ed gewas. 



Het vroeg uitzaaijen van de VVinler- tarwe, is 

 nog des te meer aan te raden (*)• om dat dit 

 hel beste middel is om de Tarweplanten tegen de 

 schadelijke uitwerkselen van eene gestrenge vorst 

 te beveiligen , en daar door te gelijk voor te ko- 

 men , dat zij door den Honigdaauw bedorven wor- 

 den. Ik heb in onderscheidene jaren gelegenheid 

 gehad de waarheid van dit gc?zegde op te merken : 

 maar het sterkste bewijs hiervan gezien in den 

 zomer van het jaar 1800. Een Landman die bijna 

 algemeen gehouden werd voor iemand , die zijne 

 zaken niet al te zindelijk behandelde, had een 

 stukje land , waarop vlas gestaan had , vroegtij- 

 dig , op eene bekwame diepte omgeploegd: Itet 

 bleef zoo eenige weken liggen , en ik kon niet 

 denken dat dit stukje land gereed lag om bezaaid 



i 



( * ) Ook dit wordt in de Verhandeling D. s. tnx. zeer 

 aangeprezen. In 1811 zaaiden de Landlieden, uit hootde 

 van de harde gesteldheid van den grond (in Staats-V.'aaB- 

 deren) veelal te laat. de Honigdaauw rigtte vele schaden 

 aan : die vroeg gezaaid hadd^o* leden gecne «chade vaa 

 beteekenis. 



