(6) 
autheurs onthoud ik mij, daar de meesten de fout begaan, 
van den frontalis aan vrij uitgestrekte beenige vlakten, 
zooals den margo supraorbitalis, arcus superciliaris, de gla- 
bella, de neusbeenderen te laten eindigen, en de verhouding 
tot de huid geheel met stilzwijgen wordt voorbijgegaan, het- 
geen moeijelijk met de beteekenis van den frontalis als huid- 
spier is overeen te brengen. 
Aangaande de werking van de voorhoofdsspier, die wij 
bier noodzakelijk in verbinding met die der achterhoofds- 
spier moeten beschouwen, wijken de beschrijvingen minder 
van elkander af. Men vindt gewoonlijk opgeteekend dat 
de frontalis 1°. de huid van het voorhoofd alsmede de wenk- 
braauwen optrekt, waarbij de dwarse rimpels ontstaan, 
hetgeen men zelfs bij schrijvers aantreft, die den frontalis 
alleen aan beenige vlakten lateneindigen; 2°. dat deze spier 
de huid van het behaarde hoofd naar voren haalt; 83° dat 
in vereeniging met den occipitalis de frontalis de galezx 
vaster tegen het schedeldak aandrukt, terwijl men 4°. aan 
den occipitalis alleen het vermogen toekent, om de: galea 
naar achteren te trekken. 
Fen naauwkeurig onderzoek leert ons echter al spoedig, 
dat bij de werking van den m. oecipito-frontalis bijzonder- 
heden plaats grijpen, die gewoonlijk over het hoofd gezien 
worden, terwijl het bestaan van eene der opgegevene ver- 
rigtingen, de gecombineerde werking namelijk van den oc- 
eipitalis en frontalis, zeer problematisch is, en hierbij im 
geen geval sprake kan zijn van de aandrukkimg tegen het 
schedeldak, die geene beteekenis heeft, daar tusschen galea 
en schedel miets zamendrukbaars gelegen is. 
Bene reeks van waarnemingen, op menschen van verschil 
lenden leeftijd verrigt, heeft mij de overtuiging gegeven, 
dat er bij de werking van den m. occipito-frontalis zulk 
eene verscheidenheid heerscht, dat het moeijclijk is, Mier 
een algemeenen regel vast te stellen, Deze verscheidenheid, 
