(8) 
talis, de antagonisten: corrugator en occipitalis, elk afzon- 
derlijk, en wel den occipitalis na den corrugator, niet om- 
gekeerd, te laten werken. Men ziet dus bij deze personen, 
nadat zich de dwarse rimpels in het voorhoofd gevormd. 
hebben, en nadat de behaarde hoofdhuid naar voren is ge- 
trokken, eerst de dwarse rimpels verdwijnen en de wenk- 
braauwen zakken, en daarna de hoofdharen naar achteren 
bewegen. 
5° Cathegorie. Bij deze cathegorie bereikt de m. occi- 
pito-frontalis de uitgestrekste werking. Behalve het vermo- 
gen onder 3 vermeld, bezitten deze personen dat, van de 
galea naar achteren te trekken, zonder gelijktijdige of voor- 
afgaande werking van den mm. frontalis. De mogelijkheid 
bestaat hier dus, dat zonder voorafgaande formatie van rim- 
pels de haren naar achteren bewogen worden; later bewerkt 
de m. frontalis als antagonist de herstelling van den toe- 
stand van rust tusschen galea en schedel. 
Nog moet ik met een enkel woord melding maken van 
eene beweging der galea, die stellig wel onder de zeldzaam- 
heden behoort. Ik bedoel namelijk de zijdelingsche ver- 
schuiving door den m. attollens aurem, die ik een enkel maal 
gelegenheid had, bijzonder duidelijk waar te nemen. Zij is 
vooral merkwaardig, dewijl daardoor eenige grond gege- 
ven wordt tot de juistheid der voorstelling, dat de m. 
epicranius (van eene zijde natuurlijk) een 1m. triceps zoude 
zijn: eene voorstelling, die ik mij zeer goed herinner, dat 
tijdens mijn verblijf te Berlijn door den Hoogleeraar 7, muer- 
LER in zijne anatomische lessen van deze spier gegeven werd. 
De m. frontalis zoude dien ten gevolge het voorste, de occi- 
pitalis het achterste, de attollens aurem het zijdelingsche 
hoofd uitmaken van den epieranius, terwijl dan verder de 
galea als gemeenschappelijke aanhechting beschouwd: zoude 
moeten worden. 
Wat hebben wij eindelijk te denken van het zoogenaamde 
