(29) 
Behoudens dit gunstige advies, zij het ons echter geoor- 
loofd een paar opmerkingen te maken. Vooreerst hadden 
wij gaarne eene meer kenmerkende scheiding gewenscht van 
het anatomische en physiologische gedeelte van het eerste 
deel der verhandeling, b. v. zoodanig, dat hier twee hoofd- 
stukken uit ontstonden. Wij voor ons meenen dat eene 
dusdanige splitsing veel bijdraagt tot klaarheid en duide- 
lijkheid, en ons spoediger voor oogen stelt wat anatomisch 
feit en wat physiologische deductie is. Het is echter moge- 
lijk, dat wij ons bedriegen, en dat de schrijver zijne grondige 
redenen gehad heeft, waarom hij in de behandeling van zijn 
onderwerp niet den algemeen gebruikelijken weg gevolgd 
hecft. 
Ten tweeden meenen wij dat de hooggeachte schrijver 
zijn werk eene nog hoogere waarde had kunnen geven, in- 
dien hij, op het voorbeeld van anderen, eene of meer sche- 
matische figuren aan hetzelve had toegevoegd, welke de lig- 
ging der zenuwkernen, het verloop der vezelen, der com- 
missuren. enz. op beknopte wijze aantoonden. Bij eenen zoo 
zamengestelden bouw als het verlengde merg bezit, kan men 
niet genoeg op hulpmiddelen bedacht zijn om de klaarheid 
der voorstelling te verhoogen, en hiertoe rekenen wij, be- 
halve getrouwe afbeeldingen, die in deze verhandeling in 
“genoegzaam aantal voorkomen, bovenal de zoo even ver- 
melde schematische figuren. Wij willen dit door een enkel 
voorbeeld ophelderen. Op pag. 125 leest men letterlijk het 
‚ volgende: „De nervus abducens wijkt van alle zenuwen 
van het verlengde merg daarin af, dat zijn wortel in plaats 
van naar binnen naar de raphe, maar buiten zich ombuigt. 
Op dezen weg doorboort hij in eene buitenwaartsche rigting 
de vezels van den N. facialis en een gedeelte van de facialis- 
kern, waaruit hij niet ontspringt, zooals srmrine meent, 
maar deze doorboort, om aan de achter- en bovenzijde van 
den facialis zoo het schijnt in eene kern over te gaan. 
