(5) 
aan zijne achtervlakte, d.i. die, welke naar de mondholte 
toegekeerd is en die ik daarom ook, op het voorbeeld van 
ED. WEBER, door wegname van het slijmvlies met de menig- 
vuldige glandulae labiales, gewoon ben voor de demonstratie 
dezer spier bloot te leggen. Volgens ons: oordeel ware het 
voorkomen, zoowel van den frontalis in het middenste en 
buitenste gedeelte, als van den orbieularis oris juister uit- 
gedrukt, indien de voorstelling van den levator menti, op 
dezelfde plaat afgebeeld, tot voorbeeld ware genomen. 
Vergelijkt men de overige- opgaven in de boven opge- 
gevene tabel, dan zal men bemerken, dat de Fransche ont- 
leedkundigen, zooals BICHAT, BRIERRE DE BOISMONT, H. CLO- 
QUET en PEIREQUIN van elke insertie- aan eenig beenig punt 
of vlak van den schedel zwijgen: wat stellig onjuist is. Zij 
maken bovendien. geene melding, waar dan eigentlijk de 
spier moet eindigen, of de overgang in den procerus, orbi- 
cularis en corrugator zoude als zoodanig moeten gelden : 
’ geen sleehts voor eem zeer gering gedeelte der veze- 
len, en, wat de twee laatst genoemde spieren betreft, niet 
eens altijd het geval is. Croquer’s opgave, dat de fron- 
talis met de huid van het voorhoofd. vergroeit, is waar, 
doeh dit kan niet als einde. (insertie) gelden 
E. wirson komt stellig zeer digt bij de waarheid, wan- 
neer hij de spier zieh gedeeltelijk „aan den proc. ang. int. 
oss. frontis en den orbicularis laat insereren en gedeeltelijk 
overgaan in den procerus. Wanneer de insertie in den or- 
bieularis beteekent, dat de frontalis daar eindigt in de huid, 
dan ware zijne- beschrijving in volkomene overeenstemming 
met hetgeen wij vonden; doch deze beteekenis kunnen wij 
niet hechten aan zijne woorden, en in het laatste geval kan 
het wel niet juist zijn, het vleesch van de eene spier zich in 
dat eener andere (zonder intermediair peesweefsel) te laten 
vasthechten. 
Van eene vergelijking mijner opgave met die der overige 
