(48) 
Dat waken voor het kroost is hoogst opmerkenswaardig. 
Het moederdier toeh verlaat de jongen nimmer onder ge- 
wone omstandigheden, zoolang zij het nest of zijnen om- 
trek niet verlaten; maar gedoogt zelfs het sluiten van zijn 
ingang, het opnemen en wegnemen van. de bovenhelft, het 
toetrappen en wat dies meer zij, zonder zich te laten af- 
schrikken, om al het beschadigde of bedorvene binnen den 
minst mogelijken tijd te verbeteren en te herstellen. 
Men zou zich echter deerlijk vergissen door te veronder- 
stellen, dat men, het nest met de eijeren of het jong ge- 
broed opnemende en elders in den grond overbrengende, 
gelijke uitkomsten zou zien volgen. Ik heb er de proef 
van genomen, door een nest, geheel gaaf en ongeschonden, 
met moeder en kroost, in eene ruime vierkante tobbe, diet 
van bodem en voorzien van uitstaanden binnenrand, een 
palm diep in den oppergrond te plaatsen, nadat zij tot op 
twee derde der hoogte met tuinaarde gevuld was. Om de 
hitte der zon af te keeren en de aarde voor uitdroogen te 
hoeden, werd de tobbe achter eene schutting geplaatst, te- 
genover het noorden. 
Gedurende zes dagen geene opheffing van de aarde in 
de tobbe bespeurende, besloot ik haar geheelen inhoud 
met naauwkeurigheid te onderzoeken: in de eerste plaats 
het nest, dat ten eenenmale ledig was; daarna de aarde, 
waarin noch levende jongen noch doode waren te vinden; 
de moeder alleen was overgebleven, wel gevoed en krachtig. 
Hoewel men geen stellig bewijs kan leveren, dat zij 
zich hare kinderen, waaraan zij door het verplaatsen van 
de oorspronkelijke woning en hare omgevingen was vreemd 
geworden, ten voedsel beschikt heeft, schijnt mij het ne- 
gatief bewijs krachtig genoeg, om aan de waarheid miet 
te twijfelen. Het kan, des noodig geacht, nog versterkt wor- 
den door de waarneming, dat de jonge Veenmollen, zoodra 
zij hare tweede vervelling ondergaan en een eigen van de 
