(49) 
moeder onafhankelijk leven aangenomen hebben, door haar 
zelve of door andere Veenmollen gretig worden opgezocht 
en ten voedsel beschikt. 
Den geleidelijken gang onzer gedachten volgende, komen 
wij tot de middelen, door de natuur aangewezen, ter voor- 
koming eener te groote vermenigvuldiging van deze scha- 
delijke dieren. Zij liggen of in hunne onderlinge vijand- 
schap, of in de vervolging door anderen, buiten hun ge- 
slacht. Beiden zijn hoogst belangrijk. 
Hoewel de Veenmollen ook van plantenvoedsel leven, 
schijnt echter dierlijke spijs hun bij voorkeur aangenaam te 
wezen, in het bijzonder van die hun het naaste aangaan. 
Indien men het niet met eigen oogen had gezien, zou men 
het ligt voor een sprookje houden, dat de eene Veenmol 
den anderen met geweld aanvalt en binnen eenige minuten 
tijds geheel verslindt. Het is, naar het mij voorkomt, vol- 
gens vaste regels, dat ze daarbij te werk gaan. Zij meten, 
onverschillig, of het mannelijke of vrouwelijke voorwerpen 
zijn; wederkeerig hunne krachten; vangen doorgaans den 
strijd aan met tegen elkander in te loopen, doch zien hier 
van, bij ontmoeten tegenstand, spoedig af, nu bij voorkeur 
de attaque aan den zij- of achterkant beproevende. Zoodra 
het gelukt, een der vier achterpooten te vatten en te ver- 
minken, wordt de getroffene omver geworpen en met het 
wapen van cen of van de beide voorpooten ter neêr gedrukt, 
gelijk een hond gewoon is te doen met een onderliggen- 
den, die tegenspartelt. Daarop bijt de overwinnende Veen- 
mol zijne tegenpartij in het zachte gedeelte, dat achter den 
romp volgt, en vilt den buikwand of rug open tot aan het 
uiterste deel des ligchaams. Wanneer er geene stoornis 
komt in dit wreed bedrijf, en de zachte deelen zijn opge- 
slokt, begeeft hij zich maar de harde van romp en hoofd, 
die met zulk eene kracht tusschen de kaken verbrijzeld 
worden, dat men het gekmars duidelijk kan hooren. 
VERSL, EN MEDED. AED. NATUURK. DEEL VII. ES 
