(52) 
den zeventienden Julij. De wijfjes vormen dan doorgaans 
vijf strepen onder de oppervlakte van den grond gangen 
van zeer uiteenloopende rigting, doch alle onderlinge ge- 
meenschap oefenende. Ben dezer gangen voert door een 
omweg tot het nest, dat ongeveer vier duim Nederl. onder 
den bodem is gevormd, en voorzien van eene opening, ter 
in- en uitgang van het moeder-insect. Niet onmiddellijk 
voor die opening, maar op eenigen afstand vandaar, wordt 
eene rit in eene schuinsche lange S-wijs gebogene rigting 
aangetroffen, waarin het P zich bergt, zoodra zij eenig 
geritsel in den omtrek van haar verblijf ontwaart. Men 
heeft dien weg met een voorsten sterk gebogen vinger slechts 
te volgen om het dier aan te treffen en het, des verkie- 
zende, met de aarde, waarin het zich bevindt, door eene 
spade op den bovengrond te werpen en het met eenen 
slag te gelijker tijd ten doode te treffen. Het nest, met eije- 
ren of broed gevuld, wordt zeer gemakkelijk op hetzelfde 
oogenblik vernietigd. 
Wat de mannetjes aangaat: de eerste oppervlakkige gan- 
gen onder de aarde zijn even onbepaald als die der wijf- 
jes; zij dringen daaruit echter dieper door, om een zooveel 
mogelijk veilig verblijf te zoeken. Zij vormen zich een 
in- en uitgang in verband met eene nog dieper doordrin- 
gende rit, die aan het ondereinde genoegzame ruimte over- 
laat, om aan het insect gemakkelijke omkeering te veroor- 
loven. Om er een helder denkbeeld van te krijgen, stelle 
men den ingang vlak voor zich, of op welk punt men wil; 
late dezen schuins van zich af nederdalen en op zekere 
diepte, b. v. van een palm, ontmoeten door eenen schuins 
tegenovergestelden, zoodat ze beide ten naastenbij regthoe- 
kig zamen komen, om over te gaan in eene enkele buis, 
die, bogtig in den ondergrond voortloopende zooals hier- 
boven gezegd is, aan het insect eene wijkplaats te zijner 
beveiliging aanbiedt. (Fig. 12, 12, 12%). Den mensch on- 
