(54) 
af, of zij berooven jonge gewassen, die van weeke wortel- 
tjes voorzien zijn, tot aan den hals der plant weg. Hoe ze 
onder den grond te werk gaan, is met geene zekerheid te 
zeggen; evenwel dat ze buiten den gewapenden mond geert 
ander wapen behoeven, kan men afleiden uit hetgeen te zien 
is aan kropsalade en kool. Afkeerig van licht en hitte, ver- 
toonen zij zich op het midden van den dag niet boven den 
grond, maar verkiezen daartoe den avond en nacht. Doch 
alsdan ongenaakbaar of onzigtbaar, kan men in zijne gevolg- 
trekking alleen afgaan op hetgeen men aan de beschadigde 
planten ontdekt. Het is niet het onderste gedeelte des wor- 
tels, dat blijkt het eerst te zijn weggevreten ; maar de krop- 
salade of het koolplantje ligt veelal los en afgezonderd op 
den grond, als ware de Veenmol opzettelijk boven gekomen, 
om aldaar zich in de eerste plaats van overvloedig voedsel 
te voorzien. 
Dat ze op alle tijden van den dag de zachte schors der 
wortels kunnen wegknagen en ook van onvergane plantdee- 
len uit bouw- en tuinaarde leven, is ontwijfelbaar, In den 
regel dus behoeven zij nimmer om te komen van gebrek 
aan spijze. 
Dit bevrijdt hen ondertusschen niet van elke soort van 
vijand. Buiten de reeds genoemde zijn er gewis nog an- 
dere. Het is ‘daartegen dat zij de achtersprieten dragen. 
Die digt behaarde deelen zijn wel niet van groote kracht, 
maar worden als wachters gebruikt, op wier waarschuwing 
van naderend gevaar het dier plotseling de uitwerping laat 
volgen van eene onverdragelijke stinkende, meestal zwart ge- 
kleurde, tijmerige stof. Im de open lucht daartoe aangepord, 
geschiedt die uitwerping met zulk een geweld, dat men op 
voeten afstands er door besmet kan worden. Dat de Veen- 
mollen zelve een onaangenamen reuk verspreiden, werd reeds 
hier boven door mij aangeteekend. 
Over den invloed der hitte, ook op het vliegen, zijn door 
