186), 
bewijzen voor die stelling ontbreekt en in welke rigting 
het verder onderzoek zou dienen plaats te hebben. 
Ben der hoofdargumenten voor deze stelling, ’t welk als 
zoodanig ook bij Bror voorkomt, is de waarneming, dat in 
het spectrum de warmtegraad van het violet tot het rood 
toeneemt, en buiten het rood zijn maximum heeft. Rocmon 
schijnt de eerste geweest te zijn, die de proef deed, dat 
de warmtegraad toeneemt van het violet tot aan het rood. 
Hij ging evenwel niet verder dan het eigenlijk kleuren- 
beeld; maar w. HeRSCHEL, vermoedende dat het prisma ook 
onzigtbare warmtestralen gebroken had, kwam op de ge- 
dachte, om zijn thermometer buiten het rood te plaatsen; 
en vond, dat op een afstand van 4 Eng. duim van het 
rood, het maximum van warmte waar te nemen was. Hij 
besloot hieruit: dat er lichtstralen van de zon komen, 
die minder breekbaar zijn dan die, welke door het oog waar- 
genomen worden, en dat deze bij uitnemendheid de eigen- 
schap bezitten van verwarming. Tot verklaring van dit 
verschijnsel, had men naar zijne meening slechts aan te 
nemen, dat die zonmestralen, die de refrangibihiteit hebben, 
van degenen, die tot het eigenlijke kleurenbeeld behooren, 
zich aan ons door de zamenstelling van het oog onder den 
vorm van licht en kleuren voordoen; dat de overige door 
de vliezen en vochten van het oog niet doorgelaten wor- 
den, en op dat orgaan eene uitwerking hebben, gelijk aan 
die op de overige deelen van het ligchaam. De identiteit 
van licht- en warmtezonnestralen hield men door dit ver- 
schijnsel genoegzaam bewezen. 
Het zal onnoodig zijn, hierbij op te merken dat men 
dit verschijnsel ook op eene andere wijze kan verklaren: 
door aan te nemen, gelijk sommigen gewild hebben, dat 
de stralen van de zon uit twee, of — als men de chemische 
werking mede in aanmerking neemt — uit drie elementen 
zamengesteld zijn, waarvan de twee, die met ons onder- 
