(81) 
werp alleen in verband staan, de gewaarwording van licht 
en warmte geven, en doorgaans vereenigd, maar somtijds 
ook afzonderlijk bestaan. 
Bij een nader onderzoek kwam merscuur zelf later tot 
een tegenovergesteld resultaat, en besloot: dat er alle re- 
den was om te gelooven dat de warmtestralen van de 
lichtstralen verschillen. Hij meende nu, dat er twee afzon- 
derlijke spectra moesten aangenomen worden: één van het 
licht en één van de warmte; dat beiden hun maximum op 
verschillende plaatsen hebben moesten, en het spectrum der 
warmtestralen zich verder uitstrekte dan dat van het lichtt. 
De reden hiervan was, dat bij het herhalen der proeven 
het maximum van warmte niet altijd op dezelfde plaats in 
het spectrum wordt waargenomen. SreBecK vond door een 
prisma van water het maximum van warmte in het geel; 
in het oranje door zwavelzuur; op de grens van het rood 
door het crownglas enz. Het bleek dus duidelijk, dat ver- 
schillende stoffen bij de warmtestraling eehe breking te 
weeg brengen, die op eene onregelmatige wijze verschilt 
van die der lichtstralen. 
Nadat merronr door menigvuldige proeven zijne denk- 
beelden omtrent de thermochrose wel bevestigd had, heeft 
hij de waarnemingen, die ten aanzien van het spectrum 
gedaan waren, naauwkeurig overwogen; en door nieuwe 
proeven aangetoond, dat de reden, waarom het maximum 
van temperatuur op zoo verschillende plaatsen in het kleu- 
renbeeld gevonden was, en waarom er over ’t geheel ge- 
nomen hier geene overeenkomst tusschen licht en warmte 
scheen te bestaan, alleen moest worden afgeleid uit de stof, 
waaruit het prisma bestond hetwelk men gebruikte; dat 
elke stof, naarmate van de verschillende breekbaarheid, gom- 
mige warmtestralen doorlaat, andere absorbeert. Hij bragt 
een spectrum voort door een prisma van klipzout, en vond 
toen, dat het maximum van temperatuur in de duistere 
