(89) 
warmte en licht zich gezamenlijk vertoonen, beide uitwer- 
kingen ook gezegd mogen worden door dezelfde stralen 
voortgebragt te zijn. Men kwam dus in de hoofdzaak terug 
tot hetgeen HERSCHEL eerst gesteld had. 
Een ander argument wordt ontleend uit de verschijnsels 
van doorlating der warmtestralen door verschillende scher- 
men. Uit de proeven van DE LA ROCHE had men opge- 
maakt, dat de warmtestralen in des te grooter verhouding 
door eene glazen plaat gaan, naarmate zij afkomstig zijn 
van een warm ligchaam. Terwijl de doorgang in den be- 
ginne orimerkbaar is, wanneer het ligchaam een lageren 
warmtegraad heeft, wordt zij al meer en meer, totdat het 
ligchaam lichtend wordt, en groeit zelfs nog aan, als het 
licht toeneemt. Uit deze waarneming, bij gror dus vermeld, 
vindt men ook dáár het besluit opgemaakt, ’t welk boven 
is aangehaald: dat licht en warmte hoogst waarschijnlijk 
identisch zijn; daarbij zou namelijk een langzame overgang 
van niet lichtende tot lichtende warmte, d.i. van warmte 
tot licht op te merken zijn. 
De verschijnsels, door pr LA ROCHE en anderen waarge- 
nomen, hoe belangrijk ook op zich zelf, komen niet in ver- 
gelijking met die, welke merzonr heeft leeren kennen. On- 
der deze zijn wooral die van de doorlating der warmte- 
stralen door velerlei stoffen van het hoogste gewigt, omdat 
zij eigenschappen van de warmtestralen hebben doen ken- 
nen, waarvan er sommige wel vroeger eenigermate bekend 
waren, maar die voor het grootste gedeelte vóór meLLONI 
niet zijn waargenomen. Die van de doorlating der warm- 
testralen worden als bewijzen voor de identiteit van licht 
en stralende warmte door merLONr zelven en door de meesten 
aangevoerd. 
Merzonr dan heeft duidelijk in allerlei bijzonderheden 
aangewezen, dat het doorlaten van warmtestralen niet altijd 
in verhouding is met de doorlating van het licht. Steen- 
