(1 ) 
verschillend doorlaten een bewijs tegen de identiteit van licht 
en warmte zou zijn, beschouwde hij het als een sterk be- 
wijs woor de eenheid dier beginselen. Wanneer men de 
verhandelingen van MeLLONI en bijzonder zijne T'hermochrose 
leest, zal men niet alleen het vernuftige en de groote waar- 
schijnlijkheid zijner hypothese erkennen, maar tevens toe- 
stemmen, dat daaruit een bewijs voor de identiteit van licht- 
en warmtestralen kan ontleend worden. 
De andere argumenten, tot bewijs dezer stelling bijge- 
bragt, zijn daaruit ontleend, dat men, ten minste voor de 
warmte van het zonlicht, dezelfde verschijnsels en onder de- 
zelfde omstandigheden heeft waargenomen als voor het licht. 
Krorraver heeft de dubbele straalbreking, door BERARD 
reeds ontdekt, aangewezen in eene zonnestraal, die hij door 
eene smalle streep op het kalkspaat had laten vallen. Zijn 
multiplicateur wees duidelijk twee warmtestralen aan, die 
door eene miet warme ruimte gescheiden waren. Hij leerde 
uit zijn onderzoek, dat van die twee stralen, door de om- 
draaijing van het kristal, de eene om de andere draaide, 
even als bij het licht, en dat men alzoo ook bij de warmte 
van het zonlicht eene gewone en buitengewone straal moest 
aannemen; dat er geene dubbele straalbreking plaats had in 
de rigting van de as, en dat de intensiteit der beide warmte- 
stralen gelijk was. 
De polarisatie, insgelijks door BerArRD ontdekt, is in den 
laatsten tijd meermalen behandeld. ForBrs, MELLONI, KNOB- 
LAUCH, DE LA PROVOSTAGE en DESAINS hebben zich bijzon- 
der met dat onderwerp bezig gehouden, en men kan zeg- 
gen, dat zij bij de polarisatie van de warmtestralen de- 
zelfde verschijnsels hebben waargenomen, die men van de 
polarisatie van het licht kent. KnoBravem vond b.v. het 
maximum van polarisatie door terugkaatsing op zwart glas 
onder een hoek van 35° en bij de breking desgelijks; te- 
vens dat het polarisatievlak van de teruggekaatste lichtstraal 
