(95) 
trekken, dan moet het, zooals velen ook gedaan hebben, 
altijd met zekere beperking worden uitgedrukt, en kan men 
b.v. alleen zeggen: dat waar licht en warmte van de zon 
zamenkomen, deze als één in wezen moeten beschouwd 
worden; of misschien eenigzins algemeener: dat warmte en 
licht, waar zij gelijktijdig zich openbaren, door dezelfde 
stralen voortgebragt worden. Intusschen verdient het onze 
opmerking, dat KNOBLAucH, die juist dit gedeelte der na- 
tuurkunde tot een hoofdonderwerp van zijne studie gemaakt 
heeft, en vroeger met die reserve over de identiteit van 
licht en stralende warmte gesproken heeft *), in den laatsten 
tijd die beperking geheel weglaat. Zoo zegt hij b.v. van 
de dubbele straalbreking der warmtestralen, dat zij genoeg- 
zaam bewezen is }), en vermeldt daarbij alleen de waar- 
nemingen omtrent de lichtende zonnewarmte gedaan. De 
buiging van de warmtestralen heeft hij niet kunnen waar- 
nemen bij warmtestralen van aardsche voorwerpen afkom- 
stig; en toch besluit hij in ’t algemeen, dat de warmtestralen 
bij de buiging dezelfde wetten volgen als de lichtstralen $). 
Wanneer hij de interferentieverschijnsels van de zonnewarmte, 
door riseAv, rAvcourr en SEEBECK waargenomen, mededeelt, 
zegt hij onbepaald: die Wärme-interferenz kann nach diesen Re- 
sultaten als sicher nachgewiesen betrachtet werden $$). Dit- 
zelfde geldt ook van andere natuuronderzoekers ; want niet- 
tegenstaande de proeven betreffende dit onderwerp bijna 
uitsluitend op de warmte van het zonlicht gedaan zijn, zoo 
geven zij evenwel de uitkomsten algemeen op, als of zij 
voor alle warmtestralen daarom zonder twijfel gelden moesten. 
*) Zie KNoBLaucH, Portschritte der Physik. 3 Jahrg. p. 267. 
+) Portschr. 3 J. p. 269. 
$) Portschr. 3 J. p. 293. 
$$) Fortschr, 4 J. p. 241. 
