(97) 
zijne proeven opgemaakt hebben, dat de ziet lichtende mìn- 
der polariseerbaar zijn dan de lichtende. In de getallen- 
uitkomsten door rorBes verkregen, kan men een nieuw ar- 
gument zien voor de overeenkomst van licht en stralende 
warmte; want daaruit bleek, dat stralen van den laagsten 
warmtegraad ook de minst breekbare zijn. 
Dezelfde natuurkundige heeft ook voldoende bewijzen 
gegeven voor de elliptische polarisatie van duistere warmte- 
stralen, verkregen zoowel door totale reflectie in eene rhom- 
boïde van klipzout, als door reflectie van een gepolari- 
geerde lichtstraal op het oppervlak van een brekend medium 
en op metalen oppervlakten. 
De meest bekende verschijnsels, die voor het licht en de 
lichtende warmtestralen waargenomen zijn, heeft men der- 
halve ook bij de duistere warmtestralen waargenomen, en 
daardoor is de stelling omtrent de identiteit van licht en 
warmte niet weinig bevestigd. Zij is echter daarom nog niet 
wat zij wezen moet; naardien men met weinige uitzonde- 
ringen voor de warmtestralen van aardschen oorsprong nog 
„geene getallenuitkomsten verkregen heeft, die regtstreeks 
die identiteit bevestigen, en in ’t bijzonder, omdat men 
daarbij van interferentie nog niets heeft kunnen waarnemen. 
Deze opmerking gaf mij aanleiding, om met een hoogstge- 
voeligen thermomultiplicateur, behoorende bij eenen toestel 
Van MELLONI, eenige proeven te doen, ten einde zoo mogelijk 
interferentieverschijnsels bij duistere warmtestralen van den 
cubus van LESLIE of de verhitte koperplaat van MELLONT 
te ontdekken. Het scheen mij, dat de buiging der warmte- 
stralen daartoe het geschikst zijn zou. Tot het doen dier 
proeven koos ik eenige koude winterdagen, om daardoor 
de thermoëlectrische kolom gevoeliger te maken; en hier- 
door is het mij gelukt, zonder eenigen twijfel, buiging van 
warmtestralen van het rookzwart van ’tcubus van LESLIE 
op 1009 C., en van de verhitte zwarte koperstreep waar 
VERSL. EN MEDED, AFD. NATUURK. DEEL VII. 7 
