(131) 
de familie der waterhoenderen (ook die der Rallen genoemd) 
vergelijkt, zoo zal men ontwaren, dat hij, alhoewel volko- 
men naar den grondvorm der waterhoenderen gebouwd, van 
deze echter in de meeste andere opzigten, vooral door zijne 
reusachtige grootte, zijne rijzige gestalte, zijn langen hals, 
zijnen naar evenredigheid zeer kleinen romp en zijne witte 
kleur, afwijkt. Men zoude hem, voornamelijk om de drie 
eerste redenen, kunnen beschouwen als den kraanvorm 
onder de waterhoenderen vertegenwoordigende. Niettegen- 
staande hij zelfs den grootsten moerasvogel verreweg aan 
hoogte overtrof, kon zijn gewigt echter, in verhouding tot 
deze buitengewone hoogte, slechts zeer gering zijn, en kon 
hij dien ten gevolge en met behulp zijner lange teenen 
welligt, zooals de waterhoenderen doen, over moerassige 
vlakten loopen zonder in te zinken. Ofschoon hij vliegen 
kon, had hij toch, volgens travar, zeer veel moeite om 
zich van den grond te verheffen, en zal zijne vlugt, ten 
gevolge van de kortheid van zijne vleugels en’de lengte 
van’ zijne pooten en zijnen hals, zonder twijfel langzaam 
en. moeijelijk geweest zijn. Het is mogelijk, dat hij, gelijk 
alle waterhoenderen, schielijk kon loopen, maar toch niet 
schielijk genoeg, oia de honden te ontvlugten; aangezien 
LEGUAT vertelt, dat deze hem konden vatten, en hij zich 
door op te vliegen trachtte te redden. Daar alle moeras- 
vogels, ten minste wanneer zij daartoe genoodzaakt zijn, 
zwemmen kunnen, en de eigenlijke waterhoenderen vrijwillig 
en zelfs veel zwemmen, zoo zal ook hij wel geregeld ge- 
zwommen hebben en waarschijnlijk zeer goed, ten gevolge 
van zijn gering gewigt en de buitengewone ontwikkeling 
der bij deze beweging als riemen dienende pooten met 
lange teenen. Er bestaat ook geene reden om te veron- 
derstellen, dat zijn voedsel en de wijze zijner voortplanting 
veel anders geweest zouden zijn dan bij de waterhoenders. 
Het was stellig een standvogel; vermits hij voor reizen on- 
ge 
