(132 ) 
geschikt moest zijn, en er ook geene reden bestond, die te 
ondernemen. Dit schijnt alles te zijn, wat men over zijne 
levenswijze met eenige waarschijnlijkheid gissen kan. — 
Waarom dit waterhoen echter zoo reusachtig was; waarom 
dit reuzendier juist voor een zoo klein plekje van onzen 
aardbol bestemd was, een plekje waar zich noch groote ri- 
vieren, noch uitgestrekte moerassen bevinden; waarom het 
geheel wit van kleur moest zijn en hierin van alle overige 
soorten der familie verschillen? — Om deze vragen te be- 
antwoorden, schiet het menschelijk verstand te kort, en zij 
zullen daarom voor ons wel steeds raadsels blijven, te meer 
daar ook dit heerlijke schepsel, zooals reeds vele andere, 
voor altoos aan onze blikken onttrokken is. 
Wij hebben nu nog een ander vraagstuk te beslissen; te 
weten: hoe het komt, dat reevar de eenige schrijver is, 
die dit reusachtige waterhoen van Mauritius heeft opge- 
merkt; terwijl toeh de zeevaarders, welke dit eiland vóór 
hem bezoehten, van verscheidene andere, meest merkwaar- 
dige vogels, die zij aldaar aantroffen, maar niet van dezen 
spreken. Om dit feit te verklaren, moet men blijkbaar aan- 
nemen, dat de zeevaarders slechts van die voortbrengselen 
gewag maakten, welke zij mm den omstreek van hunne an- 
kerplaatsen ontmoetten, en dat de reuzenvogel van zwcvar 
zich miet aan die plaatsen ophield, omdat aldaar geene 
moerassen zijn. Dit is stellig het geval met de haven aan 
de zmdoostkust, waar de schepen regelmatig landden, en 
waar tot en lang na den tijd van reavar het eenige fort 
van het eiland stond. Dat aldaar de grond steenachtig en 
onvruchtbaar is, berigten alle reizigers. Het was dan ook 
op deze plaats, waar de togtgenooten van vAN NECK en zijne 
navolgers den Dodo en andere vogels, die zij beschrijven, 
waargenomen hebben. Men moet derhalve veronderstellen, 
dat reauar met zijne makkers, die de aan de andere zijde 
van het eiland gelegene wildernissen doorkruisten, waar hun 
