(133 ) 
de jagt zonder moeite een overvloedig voedsel verschafte *), 
onzen reuzenvogel langs de rivieren en de moerassen dier 
streken ontmoetten ; terwijl deze zoowel aan de, van tijd tot tijd 
landende en weder vertrekkende, als aan de het fort bewo- 
nende Wuropeanen onbekend bleef. „Ten tijde van zeavar 
waren echter, behalve de het fort bewonende Huropeanen, 
nog dertig tot veertig Hollandsche familiën over het eiland 
verspreid en aldaar gevestigd 4). Zij leefden gedeeltelijk 
van de jagt, en hadden honden, geschikt voor dit bedrijf $). 
Deze afgezonderd wonende Europeanen; de honden, die, zoo- 
als wij bij rreevar gelezen hebben, de reusvogels gemak- 
kelijk overmeesterden; de katten, en later misschien de weg- 
geloopen negers hebben dus waarschijnlijk hun vernielings- 
werk in de stilte voortgezet, en ook dit merkwaardige dier 
geheel uitgeroeid. Hoe schielijk en verborgen een diergelijk 
vernielingswerk kan plaats hebben, dit bewijst onder ande- 
ren de geschiedenis der verschillende soorten van Dodo’s 
op de Mascarenhas-eilanden. Zelfs de groote Dodo van 
Mauritius, eerst in 1598 bekend geworden, werd reeds na 
1681 *%) door geenen reiziger meer vermeld; en Leevar, 
die zoovele waarnemingen over de voortbrengselen van de 
landen, welke hij bezocht heeft, opteekende, maakt volstrekt 
geen gewag van dezen zonderlingen vogel. Men heeft dan 
ook om die reden aangenomen, dat de Dodo, toen LrEGVAT 
op Mauritius vertoefde, reeds uitgeroeid was, ten minste 
*) Lecvar, II, bladz. 9. 
+) Ibid., IT, bladz. 64. 
$) Ibid, II, bladz, 10, 
**) In HARRY, Journall when he was chief mate of Ihe Shippe 
Berkley Castle, Capin. wm. TALBOT, ete, een handschrift in het 
British Museum (zie STRICKLAND, (he Doo, etc. T, 26) vindt men 
de laatste aanteekening van den Dodo op Mauritius. 
* 
