( 138 ) 
bleu luidt als volgt: 4 should have been disposed lo re- 
fer the „Oiseau bleu” to the genus Porphyrio, were wo 
not told, that they were of the size of the Solitaire, i. e. 
of. a large Goose, that the feel ressembled those of a hen, 
and that they never fly” Deze bedenkingen intusschen zijn 
van geene waarde; want 1°. kennen wij eene soort van Por- 
phyrio (de Motornis Mantellii van Nieuw-Zeeland), welke 
pagenoeg even groot is als eene gans; 2’ zijn er verschei- 
dene soorten van waterhoenderen, wier pooten op die van 
hoenderen gelijken, of in andere woorden, welke dikke poo- 
ten met, naar evenredigheid, korte teenen hebben, b.v. Tri- 
bonyx, Oeydromus, Notornis; en 8° zijn de vleugels van 
Notornis en Oecydromus ook ongeschikt tot het vliegen, en 
zijn de slagpennen van laatstgenoemde vogels zelfs even 
zacht als gewone vederen. Op het bescheiden, ofschoon zeer 
onjuist, oordeel van srkicKLAND volgde het hoogst zonder- 
linge gevoelen van de seLys LONGCHAMPS *) over den 
Oiseau bleu van Bourbon. Hij plaatste namelijk dezen vo- 
gel in een en hetzelfde geslacht met den geheel struisach- 
tigen Solitaire van Bourbon en de Apterysachtige Dodo's 
Van HERBERT en VAN DEN BROECKE; en gaf hem den naam 
van Apterornis coerulescens. Bij CH. L- BONAPARIE |) ein- 
delijk, waar voor het overige de grootste verwarring heerscht 
ten opzigte der uitgestorvene vogels van de Mascarenhas- 
eilanden, prijkt de „oiseau bleu” als een eigen geslacht, on- 
der den naam van Cyanornis erythrorhyncha, en er wordt, 
onbegrijpelijker wijze, als synoniem bij deze soort gevoegd 
de Dodo van vAN DEN BROECKE, terwijl de Dodo van Her- 
BERT de tweede soort van dit bonte geslacht moet uitmaken. 
Wanneer wij de, ofschoon zeer korte, opgaaf van den oiseau 
bleu oplettend nagaan, zoo zal iedereen moeten bekennen dat 
*) Zie GUERIN,- Revue Zool., Oct. 1548, p. 3. 
T) Conspectus, Leiden, 8e, Deel IE, bly. 3. 
