(221) 
van het positieve flaauw voorkomen em evenzoo de maxima 
der megatieve pool, hoezeer dan ook verflaauwd, de regel- 
matigheid der strepen in het positieve licht komen versto- 
ren, kon doen vermoeden dat bij mijne proeven de sleuf 
van den gomiometer gelijktijdig door het licht van den nega- 
tieven draad en door dat der positieve {pluim werd be- 
straald. Doch ik heb dikwijls genoeg den negatieven draad 
op grooten afstand der positieve pluim, en de pluim op 
grooten afstand van den negatieven draad, waargenomen 
zoodat in het eerste geval aan geene bestraling door de 
positieve pluim en in het tweede geval aan geene bestra- 
ling door den negatieven draad kon worden gedacht; waar- 
door ik mij volkomen van de onhoudbaarheid van die 
vooronderstelling heb overtuigd. Imtegendeel, men moet 
aannemen, dat het electrisch licht zamengesteld is uit twee 
reeksen van afwisselende maxima en minima, door wier su- 
perpositie het negatieve zoowel als het positieve spectrum 
wordt gevormd ; waarvan dan het eene (z), waar de maxima 
en minima op grootere afstanden geplaatst zijn, voorname- 
lijk aan den negatieven draad behoort, terwijl in het posi- 
tieve licht dit stelsel en een ander (y), waarin de on- 
derlinge afstanden der maxima veel geringer zijn, bijna met 
gelijke intensiteit optreden. Wil men een bewijs, dat het 
stelsel (z), dat is dat met de onderling meer verwijderde 
maxima, ook zijne eigene minima heeft, dan lette men slechts 
op de bijzondere donkere afscheiding tusschen 50° 4Sen 50° 
DS’ in het positieve spectrum, die bij sterkere verdunning 
meer en meer toeneemt, en op de bijzonder geringe inten- 
siteit van 52° 28' in het negatieve spectrum, die, volgens het 
stelsel (4) der digter bij elkander gelegene maxima, een 
maximum moet zijn, en toch ver beneden de verwachte 
lichtsterkte blijft. Houdt men deze vooronderstelling van 
de superpositie van twee stelsels van maxima en minima 
vast, dan zal men ook geenszins verwonderd zijn over de 
15* 
2 
