( 386 ) 
de verte duidelijk kan gezien worden, bepaald, hetgeen on- 
geveer het derde van het totale accommodatievermogen als 
beschikbaar leert kennen, bij evenwijdige gezigts-assen. Win- 
delijk gebruikt men convexe glazen, om bij sterkere con- 
vergentie te kunnen waarnemen, en bepaalt hierbij de ins- 
gelijks zonder die glazen of met zwakkere glazen verkregene 
grenspunten der accommodatie. Deze proeven eischen veel 
volharding en naauwkeurigheid. Spreker. kan den gezegden 
invloed dan ook nog niet naar vaste wetten aangeven, of 
graphisch door de abscissen en ordinaten eener kromme lijn 
verzinnelijken. Zooveel staat echter vast, dat bij converge- 
rende gezigts-assen het verste punt, zoowel als het digtste, 
nader. bij het oog komen. 
Hieruit ná volgt onmiddellijk, dat de myoop, die zonder 
bril in de nabijheid met sterk convergerende gezigtsassen 
ziet, miet voor zijn verste punt, geaccommodeerd is. Hij 
oefent dus eenzijdig zijne accomodatie voor de nabijheid, 
stelt: het oog, door de convergentie zelve, voortdurend aan 
sterke spierdrukking bloot en is doorgaans met het aange- 
zigtsvlak maar beneden gekeerd, waardoor de congestie en 
de drukking der vochten in het oog vermeerderd worden: 
Het gevolg hiervan is doorgaans steeds toenemende myopie, 
ten ade van verlenging der gezigts-as (stapkyloma pos- 
ticum), waardoor het gezigtsvermogen zelfs ten slotte wordt 
bedreigd. Daarom acht Spreker bij sterke myopie het ge- 
bruik van een bril bij lezen, schrijven enz, zeer aanbeve- 
lingswaardig. Den graad der myopie drukt hij eenvoudig uit 
door de formule —, waarbij m de negative brandpunts- 
afstand is der concave glazen, in Parijsche duimen uitge- 
drukt, die voor het scherp zien van verwijderde voorwerpen 
„ worden vereischt. Bij eene myopie van + tot 4 schijnt het 
gebruik: van een bril reeds wenschelijk, bij sterkere graden 
van 4 tot volstrekt, noodzakelijk; waarbij men evenwel 
glazen geven moet, die het verste punt op niet meer dan 
