( 'i" ) 



(ieiicii liock, die donr zijnen Log. taiuj. govoiidcM \vord(, 

 in liet ongunstigste geval met eene onzekerheid van den- 

 vierde boogsekundo overeenstemt. Nu neemt men sleclits 

 tijden waar, en in de gevallen, waarin de voorgeslagene 

 methode met voordeel kan aangewend worden, verandert 

 de hoogte van het hemelligchaam ten naastenbij 15 se- 

 kiinden in céne tijdssekiindo. De onzekerheid, die door 

 het gebruik van logarithmentafels met zes decimalen ont- 

 staat, is dus, in tijd iierleid, niet grooter dan éeiie of hoog- 

 stens twee tertiën, en de waarschijnlijke fout van het re- 

 sultaat wordt daardoor dus bijna in het geheel niet vergroot. 



Men vindt in de MonalUcha Correspondcnz van De- 

 cember 1805 een stukje van VON lindenau, getiteld: 

 Ueher Lmgenbestimmungen durch Mondshölien. De schrij- 

 ver neemt aan, dat men eenige hoogten van den maans- 

 rand gemeten, voor refractie en parallaxis verbeterd en 

 verder tot het middelpunt der maan herleid heeft. Eerst 

 leert hij de verschillende waarnemingen tot hetzelfde tijd- 

 punt herleiden, en nu wordt uit de alsdan verkregem; 

 hoogte en de uit de ephemeride ontleende declinatie der 

 maan, haar uurhoek en hare regte opklimming afgeleid. 

 Daarna wordt in de ephemeride opgezocht op welk tijd- 

 stip, voor den meridiaan waarvoor de ephemeride bere- 

 kend is, de maan deze regte opklimming bezit, en daarmede 

 is het lengteverschil gevonden. Voorts geeft von LmoE- 

 NAiJ nog de ditferentiaalquotiënten aan, waardoor de in- 

 vloed berekend wordt, die eene fout in de aangeuomene 

 declinatie den maan, in de gemeteue hoogte en in de 

 aangeuomene poolshoogte der plaats op den berekenden 

 uurhoek heeft, en heldert eindelijk de methode door een 

 voorbeeld op. 



Ik heb verkozen, de beide zenithsafstanden der maan 

 en der ster, met eene aangenomene lengte te berekenen, 

 na verbetering van den eersten voor parallaxis en halve 



