( 69 ) 



die niet met de vermeende gevolgtrekkingen of daarvnn 

 afgeleide algemeene natuurwetten zijn overeen te brengen, 

 in afwachting dat meerder licht door latere waarneming 

 over zoodanige onzekerheden worde verspreid. 



Door SNOW iiARRls wordt in zijne vroegere en latere 

 geschriften, bijzonder in het bovenvermelde, door de Brit- 

 sche Admiraliteit op den 5'''^" Augustus 1854 aan het 

 Huis der Gemeenten overgelegd stuk, beweerd, lun gevolge 

 vau eigen onderzoek en waarvoor hij de bevinding van 

 CAVENDISH en van den Franschen natuurkundige coulomb 

 aanvoert, dat alle stoffen met opzigt tot bijzondere aan- 

 trekking der electriciteit gelijkelijk onverschillig zijn; dat 

 gelijkmatige verdeeling van eene electrieke ontlading plaats 

 grijpt tusschen twee ligchamen, zonder onderscheid der 

 soort van stof waaruit zij bestaan. Hij laat er echter on- 

 middellijk op volgen: dat in den voortgang der ontlading 

 deze den weg zoekt te volgen, waarin zij het minst te- 

 genstand ontmoet, tusschen twee oppervlakten van werking, 

 zooals deze zich openbaart tusschen de wolken en het 

 aardrijk. Zijn metallieke voorwerpen aldaar voorhanden, 

 in eene stelling, voordeelig voor de werking, dan zijn zij 

 aan de ontlading onderworpen; zijn zij niet in zoodanige 

 stelling, dan valt de ontlading op andere ligchamen. 



Het vraagstuk van den weg der ontlading lost zich op 

 in tegenstand en afstand. 



Door ARAGO, in zijne Nolice sur Ie tonnerre *), en met 

 hem door zeer vele andere natuurkundigen, ook door de Aca- 

 démie des Sciences, in de Instruction sur les paratonnerres, 

 wordt aangenomen, dat de ontlading bij voorkeur zoekt de 

 geleidende stofl'en; de aantrekking van metallieke voor- 

 werpen, als goede geleiders, wordt beweerd als stellig bewezen. 



Onder zekere voorwaarden schijnt zoodanige aantrekking 



*) Annuahe ihi hurenii des hinijilwles, 1838 



